با هربار فرورفتن در جهنم شخصی خودم، طنابی برای بیرون آمدن از آن پیدا میکنم و خب! اگر هیچ تخصصی نداشته باشم، حداقل بلدم خودم را نجات دهم. درست زمانی که مطمئنم از این بیشتر ممکن نیست همهچیز خراب شود، دستم را به کاری که بند میکنم که این آتش را خاموش میکند.
به آینده فکر میکنم یا چیزی مربوط به آن. کاری برایش انجام میدهم تا خیال خودم را راحت کنم که هنوز همانی هستم که فکر میکنم. حتی همین نوشتن هم بارها من را از سوختن نجات داده.
گاهی هیچکاری نمیکنم تا همهچیز بگذرد. بعد از جایم بلند میشوم، لباسم را میتکانم و برمیگردم به زندگی. شب تاریک روح که دور و برت را میگیرد باید کسی یا چیزی باشد که خودت را به آن بچسبانی تا سحر برسد. از داشتههای مشترک آدمها، همان زمانی است که مطمئنند امیدواری هرگز به زندگیشان برنمیگردد، اما فردا صبح دوباره بیدار میشوند و گور پدر دنیا! من هنوز زندهام. هر کسی به راهی برای بیرون آمدن از این جهنمهای کوچک خانگی نیاز دارد.