وانمود ميكنم كار مهمي انجام ميدهم و در حال نوشتن و جستوجو، ولي از كار فرار ميكنم و جاي ديگري ميچرخم و به ماجراهاي بيهدف ديگري فكر ميكنم. به اينكه فردا دوباره بايد از نو همين چرخ را بچرخانم و مثل آسياب دور يك سنگ بگردم و چيزهايي را بسابم، چيزهاي بيثمري كه نميدانم كسي دوستشان دارد يا نه؟ كسي نوشتههاي من را – هرجايي كه باشد- دوست دارد؟ كسي اين گرد سابيده شده كه سنگش را هرروز روي دوشم ميگذارم ميخواند؟ فكر نميكنم. مثل اين آرتيستها كه براي خودشان توي دفترشان نقاشي ميكشند و تصور ميكنند هنرمندند، ولي كسي خبر ندارد كه آن دفتر، آن نقاش و آن جهان وجود دارد. كاش ياد بگيرم بيرون از جهان خودم هم زندگي كنم و خودم را به آدمهايش معرفي كنم. در جهان خودم،براي خودم، صداي كف زدنهاي خودم...