آن زن باریک و خوشلباس توی مترو شبیه وبلاگنویسی بود که هرگز ندیدمش، اما هنوز هم نوشتههایش را میخوانم. شلوار جین آبی، صندل راحت، پیراهن سفید خنک، با شال سبزی که آبی هم داشت و روی شانههایش گذاشته بود. عامدانه است دیگر، شال دیگر روی شانه نمیافتد. کیفش هم چرم و سفید و کوچک بود. صورت استخوانی و گونههای برجستهای داشت، شاید 40 ساله و بیشتر. آن موهای راحت و ساده بسته شده را دوست داشتم، رنگ موهایش هم نیاز به تمدید داشت.
وبلاگش دیگر وجود ندارد، ولی نوشتههای جای دیگری ذخیره شده و میتوانم هروقت خواستم دوباره برگردم و بخوانمشان. وقتی وبلاگش را پیدا کردم – 10 سال پیش تقریبا- دلم میخواست کلمههایش را ببلعم که بروند توی تنم و از انگشتهای من بیرون بیایند. چقدر خوب مینوشتی زن!
همه وبلاگهایی که مثل زنجیر به هم وصل بودند و از هرکدام میرفتم توی آن یکی، از یک روز به بعد رها شدند و دیگر هرگز برنگشتند. واقعا رها شدهاند. پیام خداحافظی ندارند، کسی ننوشته که اینجا دیگر چیزی نمینویسم و این آخرین مطلب است، نه! دیگر به سراغش نیامدهاند. انگار خانهای باشند که صاحبشان رفته و همینجور بدون در، بدون پنجره مانده. نویسنده مورد علاقه خودم از سال 91 دیگر چیزی ننوشت، نمیدانم نام واقعیش چیست، ولی هرچه از او میدانم را از لابلای نوشتههایش بیرون کشیدم. زن بود، جوان بود، عاشق بود، روزنامهنگار و استاد دانشگاه بود و زیاد میخواند و میدید. همین بود که خوب هم مینوشت، درست کلمهها را کنار هم میچید و میدانست با چه چیزی شروع کند. نامش را نمینوشت – رسم خیلی از وبلاگنویسهای آن دوره بود- و اجازه داد زندگیش را خیال کنم. دلم نمیخواهد بدانم چه کسی است، همینطور در ابهام بماند بهتر است. خیال خودم را بیشتر دوست دارم. من آدم آن شکل نوشتنم، طرف همین روزمرهنویسیهای ساده، بدون شلوغکاری و در جریان و رها. مینویسی که نوشته باشی و بعد هم رهایش میکنی، یکی مثل من پیدا میشود از اول آنها را زندگی میکند.