آدم همیشه به غار نیاز دارد. خانههای تازه، سفرهایی که رفتهایم، مهمانیها، جمعها، ملتها، خانوادههایی که ساختیم ولی باز هم کنارشان کنج و گوشه زدیم. پناهگاه و غار تنهایی و اتاق خلوت ساختیم. من از نوع «بشر همیشه پناهگاه لازم»م. در هر شرایطی خودم را به جایی متعلق به خودم میرسانم. حتی توی مترو، زمانی که پلکهایم را بستهام، خودم را به داستانی، فکری، حالی پناهنده میکنم. برای رهاشدن از هجوم فکر و فراموش کردنشان هم گوشههای تازهای پیدا کردهام: عکس میگیرم، مینویسم، کتاب و آواز میخوانم. مثل همه کسانی که برای نجات خودشان، سرشان را توی دوربین و کتاب و ساز و آوازشان فروبردند و صدای تنهاییشان را دیدم و شنیدم و خواندم. مثل همه پناهندگان بیسرزمین، من هم هر جای این جهان که شد، ایستاده و نشسته، تنها و با جمع، برای خودم خانه میسازم و توی هزارتویش میخزم.