در سال ۷۳ یا ۷۴ میلادی، یکی از مشهورترین و در عین حال تراژیکترین رخدادهای تاریخ یهود در دژ کوهستانی مسادا رخ داد. این دژ بر فراز صخرهای بلند در حاشیه دریای مرده (بحرالمیت) قرار داشت و سالها پیش به دستور هرود بزرگ ساخته شده بود.
پس از آنکه رومیان شورش بزرگ یهودیان را سرکوب کردند و محاصره اورشلیم به سقوط شهر و ویرانی معبد دوم انجامید، گروهی از شورشیان موسوم به سیکاریها به رهبری العازار بن یائیر به مسادا پناه بردند. آنان حدود سه سال در این دژ مقاومت کردند.
سرانجام، ارتش روم به فرماندهی لوکیوس فلاویوس سیلوا دژ را محاصره کرد. مهندسین رومیان خاکریز و رمپی عظیم در کنار صخره ساختند که از کوه پایه تا پای دیواره های قلعه ادامه داشت که بتوانند برجهای محاصره و دژکوبهای خود را به دیوارهای قلعه مسادا برسانند. بقایای این رمپ هنوز هم پابرجاست و از شاهکارهای مهندسی نظامی جهان باستان به شمار میرود.
طبق روایت مورخ یهودی یوسف فلاویوس هنگامی که رومیان سرانجام وارد دژ شدند، با صحنهای غیرمنتظره روبهرو شدند. مردان مدافع قلعه زنها و بچه ها و پیرها را و در نهایت دست به خودکشی جمعی زده بودند. فلاویوس تعداد آنان را حدود ۹۶۰ نفر ذکر میکند.
با این حال، برخی پژوهشگران معاصر درباره جزئیات این روایت تردید دارند. از آنجا که تقریباً تنها منبع ما گزارش یوسف فلاویوس است، هنوز میان تاریخدانان درباره ابعاد واقعی رخداد و تعداد قربانیان بحث وجود دارد.
#مسادا #شورش_یهودیه #امپراتوری_روم #محاصره