پس از پایان جنگ جهانی اول، رئیسجمهور آمریکا، وودرو ویلسون ، یکی از معماران اصلی قرارداد ورسای و بنیانگذار جامعه ملل بود. اما اتفاقی شگفتانگیز رخ داد؛ سنای آمریکا از تصویب این قرارداد خودداری کرد و ایالات متحده هرگز به جامعه ملل نپیوست.
مهمترین دلیل این مخالفت، ماده دهم اساسنامه جامعه ملل بود. بر اساس این ماده، اعضای جامعه ملل متعهد میشدند در صورت حمله به یکی از اعضا، از او حمایت کنند. بسیاری از سناتورها معتقد بودند چنین تعهدی ممکن است آمریکا را بدون تصمیم مستقل خود وارد جنگهای آینده کند و اختیار اعلام جنگ را از کنگره بگیرد.
عامل مهم دیگر، سنت دیرینه انزواگرایی در سیاست خارجی آمریکا بود. بسیاری از سیاستمداران و افکار عمومی بر این باور بودند که آمریکا نباید خود را درگیر اختلافات و جنگهای اروپا کند.
در کنار این اختلافهای اصولی، رقابت و دشمنی سیاسی میان وودرو ویلسون و رهبر جمهوریخواهان سنا، هنری کابوت لاج، نیز راه هرگونه مصالحه را بست. ویلسون حتی حاضر نشد اصلاحات پیشنهادی مخالفان را بپذیرد و پس از سکته مغزی نیز دیگر توانایی لازم برای پیشبرد معاهده را از دست داد.
در نهایت، سنای آمریکا در سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۰ چند بار به این معاهده رأی منفی داد. نتیجه آن بود که آمریکا نه قرارداد ورسای را تصویب کرد و نه به جامعه ملل پیوست. این کشور در سال ۱۹۲۱ با آلمان پیمان صلح جداگانهای امضا کرد.
بسیاری از تاریخپژوهان معتقدند غیبت آمریکا، که در آن زمان بزرگترین قدرت اقتصادی جهان بود، یکی از عوامل مهم ضعف جامعه ملل و ناتوانی آن در جلوگیری از بحرانهایی بود که سرانجام به آغاز جنگ جهانی دوم انجامید.
پی نوشت: توجه کنید که جامعه ملل با سازمان ملل تفاوت دارد.
#تاریخ
#جنگ_جهانی_اول
#قرارداد_ورسای
#جامعه_ملل
#آمریکا
#وودرو_ویلسون
#سیاست_خارجی
#روابط_بین_الملل
#تاریخ_دیپلماسی
#تاریخ_جهان