در سال ۱۸۹۸، نویسندهای به نام مورگان رابرتسون رمانی نوشت به اسم بیهودگی. در این کتاب، او داستان یک کشتی اقیانوسپیما را تعریف میکند که نامش تایتان بود. این کشتی:
در انگلستان ثبت شده بود، بزرگترین و مجللترین کشتی زمان خودش بود، «غیرقابل غرق شدن» فرض می شد، و سرانجام در یک شب سرد آوریل، در اقیانوس اطلس با یک کوه یخ برخورد میکند و غرق میشود.
۱۴ سال بعد، در آوریل ۱۹۱۲، کشتی واقعی تایتانیک با همان ویژگیها و در همان مکان و همان سرنوشت شوم به اعماق اطلس رفت. شباهتها آنقدر زیاد بود که وقتی حادثه رخ داد، مردم کتاب رابرتسون را دوباره بیرون کشیدند و با حیرت گفتند: این که همان تایتانیک است! :
طول هر دو کشتی در حدود 800 فوت بود، تناژ هر دو در حدود 45 هزار تن بود، تعداد پروانه های هر دو 3 عدد بود، تعداد قایقهای نجات هر دو در حدود 20 عدد بود، و هر دو در زمان سانحه تقریبا 20 گره دریایی سرعت داشتند.
آیا رابرتسون نابغهای آیندهبین بود؟ یا صرفاً خوششانسترین پیشبینی تاریخ را کرده بود؟ یا اینکه می توانست در زمان سفر کند؟ هرچه که بود، تاریخ بار دیگر نشان داد که دوست دارد داستانها را دستمایهی شوخیهای خودش کند.
#شوخی_های_تاریخ #تایتانیک #تایتان #مورگان_رابرتسون #پیشگویی #ادبیات_و_تاریخ