
در بهار سال ۱۹۴۵، آلمان نازی آخرین برگ برنده خود را برای مقابله با بمبافکنهای متفقین رو کرد؛ سلاحی که اگر زودتر ساخته میشد، شاید مسیر جنگ را اندکی تغییر میداد.
لوفتفاوست ، یک راکت انداز 9 لوله عجیب بود که سربازان میتوانستند آن را روی دوش خود بگذارند و به سوی هواپیماهای در حال پرواز در ارتفاع پایین شلیک کنند. این سلاح در واقع اولین موشکانداز ضدهوایی قابل حمل در تاریخ بود.
اما این سلاح سه مشکل اساسی داشت:
1-برد بسیار کم (حدود دویست متر) که آن را در برابر هواپیماهایی که از ارتفاع بالاتر حمله میکردند، کاملاً بیاثر میکرد.
2- پراکندگی وحشتناک راکتها؛ به طوری که تیرانداز عملاً نمیدانست راکتها به کدام سمت میروند و شانس اصابت به هدف، مانند یک شانس ساده بود.
3 دیر به میدان آمدن؛ تنها در ماههای پایانی جنگ به تعداد بسیار محدود به خط مقدم رسید.
با این حال، ایده پشت این سلاح، یعنی توانایی یک سرباز معمولی برای آتش زدن بر روی یک هواپیمای دشمن، یک تحول مفهومی بزرگ بود. این ایده پس از جنگ توسط آمریکاییها و روسها کامل شد و امروز به شکل موشکهای دوشپرتاب ضدهوایی در تمام ارتشهای جهان دیده میشود.
#تاریخ_نظامی
#جنگ_جهانی_دوم
#سلاح_شناسی
#دفاع_هوایی
#لوفت_فاوست
#سلاح_های_نادر
#تاریخ_هوانوردی
#آلمان_نازی