نویسنده: امیرحسین صبورطینت
مدتی است که در شبکه لینکدین (LinkedIn) بعنوان یک محیط تعاملی کاری حرفه ای فعالیت بیشتری دارم. در این مدت پروفایل بسیاری از افراد آشنا و ناآشنا را دیده ام و به یک نکته جالب آماری دست یافته ام. تقریبا حدود 90 درصد افراد در ایران مدیر هستند یا حداقل خود را این گونه معرفی می کنند !
بدیهی است که واقعیت این نیست و با توجه به ساختار سازمانی، احتمالا فقط بیست درصد فعالان حرفه ای، پست واقعی مدیریتی دارند و احتمالا به عنوان مثال :
منشی ها خود را مدیر داخلی معرفی کرده اند !
گرافیست ها خود را مدیر طراحی معرفی کرده اند !
حسابداران خود را مدیر مالی معرفی کرده اند !
تمام کارشناسان بازاریابی خود را مدیر بازاریابی و فروش معرفی کرده اند ! و .....
این سوال به ذهن متبادر می شود که چرا عمده فعالان حرفه ای در ایران تمایل به این دارند که خود را با عنوان "مدیر" معرفی کنند؟ چرا کمتر کسی خود را یک تکنوکرات، یک متخصص، یک عامل تغییر، یک مشاور امین، یا یک تصمیم ساز خبره و غیره معرفی می کند؟ به نظر نگارنده، دو دلیل متصور است :
الف- مسیر ارتقای شغلی و درآمدی در ایران به اشتباه، صرفا با مدیر شدن گره خورده است
ب- بسیاری از افراد برای خود هیچ گونه "مدل توسعه فردی" ندارند. مدلی که رشد و پیشرفت آنها را از مسیر تبدیل شدن به "بهترین خودشان" رقم بزند و نه تبدیل شدن به یک مدیر
برای رفع مشکل اول به ایجاد نظام های منابع انسانی نوین نیاز داریم که در آن، مشاغل غیرمدیریتی نیز جذابیت مالی و معنوی داشته باشند.
برای رفع مشکل دوم به چارچوب هایی برای توسعه فردی (نظیر بوم توسعه شخصی) نیاز داریم. به عبارتی متخصصین حرفه ای در کشور به شدت نیازمند کوچ و مشاوره فردی هستند. عرضه رو به رشد خدمات کوچینگ حرفه ای و توسعه فردی نیز نشانگر همین نیاز است و این را البته باید به فال نیک گرفت !