مکالمه ذهن و شعور (قسمت اول)
نوشته: امیرحسین صبورطینت
ذهن : دلم گرفته! چقدر همه چیز بی معناست ! انگار معنای هستی، فقط و فقط بی معنایی است.
شعور : ولی من همیشه می کوشم از دل بی معنایی، معنا خلق کنم. از نظر تو من فریبکارم ؟
ذهن : بله ! ولی ناراحت نشو. فریب چیز بدی نیست. فریبندگی با زیبایی عجین است. اصلا فریبا یعنی زیبا و الهام بخش
شعور : پس با این حساب، زیبایی با معنای هستی در تعارض است؟ و از نظر تو جهان زیبا نیست ؟
ذهن : به طور تصادفی زیباست
شعور : ولی یک بار گفتی، جهان حاصل تکامل است. حالا می گویی تصادفی ؟
ذهن: تکامل برای بعد از بیگ بنگ است. من از خود بیگ بنگ صحبت می کنم. از نقطه آفرینش
شعور : بگذریم. پس از نظر تو زیبایی از تصادف حاصل می شود.
ذهن : هر تصادفی زیبایی ایجاد نمی کند. ولی زیبایی الزاما از تصادف حاصل می شود
شعور: پس چرا همیشه می کوشید جلوی تصادفات را بگیرید ؟
ذهن : تصادف باعث بی نظمی می شود و ما می کوشیم منظم باشیم.
شعور: بیشتر توضیح بده
ذهن: جهان میل به آنتروپی (بی نظمی) دارد ولی با این شرط که همیشه باید با انرژی در موازنه باشد
شعور : پس ما می کوشیم با تزریق انرژی، بی نظمی (آنتروپی) را کاهش دهیم
ذهن: خیر ! طبق اصول ترمودینامیک انرژی جهان ثابت است و اضافه نمی شود.
شعور: مگر می شود پدیده ای نه اضافه شود و نه کم شود ؟
ذهن: حالا که شده
شعور: پس ما چه می کنیم ؟
ذهن: می توانیم انرژی را از شکلی به شکل دیگر تغییر دهیم.
شعور : پس معنای ما تغییر شکل انرژی از شکلی به شکل دیگر است.
ذهن: بله می تواند اینطور باشد
شعور : آن وقت حیوانات چه می کنند ؟
ذهن: آنها هم انرژی را از شکلی به شکلی تبدیل می کنند. مثلا از علوفه به کود !
شعور: آن وقت از نظر تو تا کجا باید اینگونه ادامه داد؟
ذهن: تا تصادف اساسی بعدی
شعور : به نظر می رسد یک جای تحلیلت مشکل دارد !
ذهن: امیدوارم
تمام