چند سال پیش یک مدیری داشتم. برای اینکه همیشه کم نیاره به همه میگفت همه چیز رو میدونم.
آخرش چی شد. هر کی که میومد میگفت اینجا کم و کسری هست. کمبود هست. مشاوره لازم داریم. میگفت شما رو برای چی آوردم؟
طرف میگفت بابا من که علامه دهر نیستم. میدونم که نمیدونم.
میدونم این کاری که داری انجام میدیم ضعف داره مشکل داره . مشاور هم گرفتیم حل نشده و مشاوران دیگری نیاز داریم. میگفت نه همون یک مشاور کافیه
میگفتیم اگر میخواهید آسمون خراش بسازید با پالانتیر رقابت کنید این شکلی نمیشه
دو نفر دولوپر بکند؟ چطوری از پس این پروژه بزرگ بر بیان؟
میگفت نه من از شما توقع دارم قد ده نفر کار کنید بدون مشاور بدون وقت مطالعه بدون بحث بدون جلسه بدون هم افزایی بدون حتی یک سوال از کسانی که توی حوزه جاوا در ایران بیست سال سابقه دارن. و مسیر های اشتباه زیادی رو رفتن. من از دوستانم افراد انقلابی مومن باسوادی رو پیدا کردم و به صورت پیشنهاد فرستادم و توبیخ شدم. گفت اونا چی بلدن که شما بلد نیستید. گفتیم بابا جان ما هر چقدر هم بدونیم باید بشینیم با دیگران بالاخره اونها به ما برتری دارن. وقتی معلوم میشه که جلسه بگیریم کارهامون رو بگیم مشورت بگیریم. اگر چیزی بلد نبودن که خب میریم مشاور بعدی. الان رس مشاور قبلی رو کشیدیم. تغییری که بشه به صورت تسک در بین تسک ها داشته باشیم پیدا نکردیم.
نه اون مدیر بلد بود. خیال میکرد بلده. نه مدیر بالادستش که از یک دانشگاه که من میشناختم فارغ التحصیل شدن تجربیات جدید و نوی جهان رو داشتن. خیال میکردن قصه همون قصه های ده سال پیشه.
کتاب های معماری همه نوشتن که شما باید کد بزنید. باید پروژه دستتون باشه. باید تکنولوژی روز رو بدونید باید معمار داشته باشید. باید بده بستون داشته باشید. اینکه ایزوله بشید و مغرور بشید و کلاه همه چیز دانی سرتون بزارید و خیال کنید میتونید بهترین محصول رو بسازید خیلی بده.
از طرف دیگه مدیر محصول هیچ دانشی از مجصول نداشت. فقط تکنولوژی ها رو مهندسی معکوس میکرد میگفت اینم میخواهم. بعدش که میرفت تحویل بده مشتری معلوم میشد سلیقه ایشون با سلیقه کل اون افرادی که به عنوان مشتری قرار بود کار کنن فاصله داره
ما پیشنهاد میدادیم که بابا توی محصول اول فیگما بزنید پرزنت کنید. پروتوتایپ بسازید رفت و برگشت ها رو برید. تا ما بکند رو بزنیم. فرانت هم پویا میزنیم قابل سفارشی میزنیم. اما اون سیکل رو اگر نرید کار ناقص میمونه. میگفت یعنی کار بزاریم زمین؟
گفتم ما کی گفتیم کار بزاریم زمین. تهش من دیدم شاخص های اولیه یک محصول با کیفیت اونجا نیست اومدم بیرون.
### بازنویسی متن
چند سال پیش یک مدیری داشتم که برای اینکه همیشه در موقعیت قوی به نظر برسد، به همه میگفت که همه چیز را میداند.
آخرش چه شد؟ هر کسی که میآمد، میگفت اینجا کم و کسری وجود دارد. کمبود داریم و مشاوره لازم داریم. او میگفت: "شما را برای چه آوردم؟"
طرف میگفت: "من که علامه دهر نیستم. میدانم که نمیدانم."
او میدانست که کاری که انجام میدهیم ضعف و مشکل دارد. مشاور هم گرفتیم، اما حل نشده و مشاوران دیگری نیاز داریم. او میگفت: "نه، همان یک مشاور کافی است."
میگفتیم: "اگر میخواهید آسمانخراش بسازید و با پالانتیر رقابت کنید، اینگونه نمیشود."
دو نفر دولوپر چطور میتوانند از پس این پروژه بزرگ برآیند؟
او میگفت: "نه، من از شما توقع دارم که به اندازه ده نفر کار کنید، بدون مشاور، بدون وقت مطالعه، بدون بحث، بدون جلسه، بدون همافزایی و حتی بدون یک سوال از کسانی که در حوزه جاوا در ایران بیست سال سابقه دارند و مسیرهای اشتباه زیادی را رفتهاند."
من از دوستان انقلابی و با سوادی که پیدا کرده بودم، به صورت پیشنهاد فرستادم و توبیخ شدم. او میگفت: "آنها چه میدانند که شما نمیدانید؟"
میگفتیم: "بابا جان، هرچقدر هم که بدانیم، باید بنشینیم و با دیگران صحبت کنیم. آنها در این زمینه برتری دارند. وقتی معلوم میشود که باید جلسه بگیریم و کارهایمان را بگوییم و مشورت بگیریم، اگر چیزی بلد نبودند، میرویم مشاور بعدی. الان رس مشاور قبلی را کشیدیم و تغییری در تسکها پیدا نکردیم."
نه آن مدیر میدانست، خیال میکرد میداند. نه مدیر بالادستش که از یک دانشگاه که من میشناختم فارغالتحصیل شده بودند و تجربیات جدید و نوین جهان را داشتند. آنها خیال میکردند که قصه همان قصههای ده سال پیش است.
کتابهای معماری همه نوشتهاند که شما باید کد بزنید، باید پروژه دستتان باشد، باید تکنولوژی روز را بشناسید، باید معمار داشته باشید و باید بدهبستون داشته باشید. اینکه ایزوله شوید و مغرور باشید و کلاه همهچیزدانی سرتان بگذارید و خیال کنید میتوانید بهترین محصول را بسازید، خیلی بد است.
از طرف دیگر، مدیر محصول هیچ دانشی از محصول نداشت. فقط تکنولوژیها را مهندسی معکوس میکرد و میگفت: "این هم که میخواهم." بعد که میرفت تحویل مشتری بدهد، معلوم میشد سلیقهاش با سلیقه کل افرادی که قرار بود با آنها کار کند فاصله دارد.
ما پیشنهاد میدادیم که: "بابا، توی محصول اول فیگما بزنید، پرزنت کنید، پروتوتایپ بسازید و رفت و برگشتها را بررسی کنید تا ما بکاند را بزنیم. فرانت هم پویا میزنیم و قابل سفارشی میزنیم. اما اگر آن سیکل را نروید، کار ناقص میماند."
او میگفت: "یعنی کار را بگذاریم زمین؟"
گفتم: "ما کی گفتیم کار را بگذاریم زمین؟" آخرش دیدم که شاخصهای اولیه یک محصول با کیفیت آنجا نیست، بنابراین آمدم بیرون.