این متن به معرفی و تشریح ایدهٔ یک شبکهٔ اجتماعی جدید به نام «همکلاسیتو» اختصاص دارد که توسط صابر طباطبائی یزدی، برنامهنویس، مطرح شده است. هدف اصلی این پلتفرم، احیای خاطرات دوران مدرسه و فراهم کردن بستری برای یافتن و تجدید دیدار با همکلاسیها و معلمان قدیمی است. نویسنده به تشریح جزئیات عملکرد این سایت میپردازد؛ از جمله روش احراز هویت سختگیرانه که متکی بر یادآوری خاطرات مشترک مدرسه است و نیاز به تأیید هویت توسط حداقل سه نفر از همکلاسیهای سابق دارد. این شبکه حول مستندسازی جزئیات خاصی از قبیل چینش کلاس، نام مدارس، و مشخصات معلمان متمرکز خواهد بود تا اتصال دقیق کاربران را تضمین کند. یزدی این ایده را بسیار کاربردی و مورد نیاز جامعه میداند و آن را از نظر پتانسیل توسعه با ساختار اولیهٔ شبکههایی چون فیسبوک مقایسه میکند.

اول داستان من رو بشنوید. من صد ها ایده در ذهنم دارم. که با دیدن هر عکسی و خبری به یادش میافتم و میگم خدایا یار و همراه و دوست خوب برسون انجامش بدیم. اگر وظیفش به دوش ماست. اگر نیست که هیچ فکرشم ببر. مزاحم ام نشه.

دورهمی همکلاسی های دهه ۷۰ دبیرستان شهیدمطهری این شهرستان باهدف پاسداشت مقام و منزلت معلم و تجدید خاطرات آن دوران
ده ها ایده در روز به ذهنم میرسه که واقعا آزارم میده. البته لذت بخش هم هست. چون وقتی یکی نوشت و راهی بازار کرد میشه کمکش کرد. از طرف دیگه هم ذهن ات آماده است که از اون ابزار نهایت استفاده رو انجام بدی.

خندم میگیره وقتی یک نفر میگه یک ایده دارم به کسی نمیگم میدزدن میرن اجرا میکنن پولدار میشن.
بیشترین ایده ای که هر ماه تکرار میشه الان نزدیک 5 سال یا 7 ساله ذهنم درگیر کرده همین همکلاسیتو هست.

شما همکلاسیاتو یادت میاد؟
کلاس ات یادته؟ کدوم اتاق کدوم طبقه بودی؟
اینکه کدوم میز میشستی؟
اینکه چه کسی کجای کلاس میشسته؟
ازش وصفی داری؟
مثلا اون پسره که میز دوم سمت راست مینشست؟
دستخط کی خوب بود؟
کی دروازه بان بود کی بسکتبال بازی میکرد؟
بعضی وقت ها فکر میکنم ایده ای که شبیه فیس بوک باشه همینه.

هم کاربردیه. هم به درد ملت میخوره. هم خیلی بچه ایده های بامزه ای داره.
فک کن اگر این سایت راه بندازیم ممکنه خیلی ها همدیگر رو گوگل کنن و پیدا کنن
کافیه که هر کسی یک صفحه مختص به خودش داشته باشه
و اینکه کدوم مدرسه ها بوده
و اینکه معلمش کیا بودن

و اینکه الان کجاس. ولی اینکه الان کجاس و عکس هاش رو بخوای کامل ببینی باید عضو بشی
وقتی عضو میشی میتونی ده ها سوال پاسخ بدی تا سیستم بفهمه واقعا تو از این افراد و خاطره هاشون و وصف شون مشترکات زیادی داری.
یک جور بازیه
بعدش که محرز شد و دیگران تو رو تایید کردن میتونی وارد بشی
از اون کلاس سی نفره باید سه نفر تاییدت کنن. برای همین مجبوری براشون خاطره ای بفرستی که یادشون بیاد که توی کی هستی ؟ و همینطوری دیتا و اطلاعات به این سیستم اضافه میشه
اگر حتی رمزت رو فراموش کنی ما چیزی بهت پیامک نمیکنیم باید واقعا معلوم بشه که خودت خودت هستی. واقعا معلوم بشه که همرو میشناسی مثل فیس بوک که وقتی رمز میخوای ریست کنی انقدر سوال میپرسه که مطمئن بشه خود خودت هستی
میتونی قرار ملاقات بزاری با دوستات یا گروه تلگرامی بسازی. یا افراد جدید رو در لیست شناسایی بزاری تا پیداشون کنی

بالاخره یک روزی اون اشخاص اسم خودشون رو گوگل میکنن و به صفحه خودشون میرسن و پیداشون میکنی
میتونی از معلم هات اگر زنده باشن تقدیر کنی
خیلی میشه روی این ایده کار کرد
