در کتاب وسائل الشیعه و طبق روایاتی که آنجا آورده شده است ام یک از بخشهای بدن باید توسط نوره و کدام یک از بخشهای دیگر توسط حنا باید استفاده گردد
بر اساس روایات و احادیث موجود در این کتب، جزئیات مربوط به نواحی استفاده از نوره و حنا و همچنین موهای زائدی که باید زدوده شوند به شرح زیر است:
۱. موهای زائدی که در روایات به زدودن آنها تأکید شده است:
* موی زیر بغل (إبطین): روایات به زدودن موی زیر بغل سفارش کردهاند. برای از بین بردن این موها روشهای کندن (نتف)، تراشیدن (حلق) و استفاده از نوره (طلی) ذکر شده است. با این حال در روایتی از امام صادق (ع) آمده است که تراشیدن آن از کندن بهتر است و استفاده از نوره برای زیر بغل از تراشیدن آن نیز بهتر میباشد.
* موی ناحیه شرمگاهی (عانه): تراشیدن یا نوره کشیدن این ناحیه از سنتهای تأکید شده است و بلند کردن موی آن به شدت نهی شده است.
* موی سبیل (شارب): کوتاه کردن سبیل تا جایی که به حاشیه لب (إطار) برسد از سنتها شمرده شده است.
* موی داخل بینی (شعر الأنف): در روایات به گرفتن و زدودن موهای داخل بینی اشاره شده و آن را باعث زیبایی صورت دانستهاند.
* سایر موهای بدن (شعر الجسد): در روایات آمده است که بلند شدن موی بدن باعث ضعف و سستی مفاصل میشود و نوره کشیدن کل بدن باعث تقویت بدن و افزایش شحم کلیهها میگردد. در احادیث اشاره شده که شخص ابتدا از ناحیه شرمگاهی (عانه) شروع کرده و سپس به سایر نقاط و کل بدن نوره بکشد.
۲. نواحی استفاده از حنا در روایات:
* کل بدن (از فرق سر تا نوک پا): در روایات متعدد تأکید شده است که مستحب است پس از نوره کشیدن، کل بدن از سر تا پا (مِنْ قَرْنِهِ إِلَی قَدَمِهِ) با حنا خضاب شود. این کار امانی در برابر بیماریهایی چون پیسی، جذام و جنون معرفی شده است.
* ناخنها (أظافیر): در روایات آمده است که چون نوره باعث تغییر رنگ ناخنها (شبیه به ناخن مردگان) میشود، مستحب است که پس از نوره کشیدن، حداقل ناخنها با حنا تغییر رنگ داده شوند.
* موی سر و ریش: خضاب کردن سر و ریش با حنا (و گاهی ترکیب آن با کتم یا وسمه) از سنتهای پیامبر (ص) و ائمه (ع) ذکر شده است.
* دستها: خضاب کردن دستها با حنا بهخصوص برای زنان تأکید شده است تا دست آنها شبیه دست مردان نباشد، حتی اگر زن مسن باشد. همچنین خضاب دست پس از خروج از حمام نیز در روایات ذکر شده است.