چهل سال است میلیون ها انتقاد درباره ی خدا و اسلام و امام خمینی و جمهوری اسلامی و رهبری جاری را میشنویم.
همیشه رسانه ها تلاش میکردند، نشان بدهند که هیچ حرفی نمیشود زد. درصورتیکه اعتراض ایشان این بوده که چرا با پول بیت المال به ما اجازه ی تفرقه نمیدهید. تفرقه ای که در قرآن به آن اشاره و در فقه و حقوق اسلامی بسیار به آن پرداخته شده است.
در روزنامه ها از سال 60 و 70 و 80 تا جایی که من و پدرم و مادرم یادمان هست. همه مینوشتند و میگفتند و نقل و نبات مجالس ما و فامیل های ما از کودکی همین حرف ها بود.
و جالب است که همیشه میگفتند آزادی نیست.
حرف هایی که همیشه با تهمت و غیبت و شایعه همراه بوده و کسی نبوده که این مسائل را برای مردم باز کند.

البته خیلی ها چشم شان باز شد و دیر و زود فهمیدند و تحلیل کردند و مطالعه کردند و با مطالعه قرآن و احادیث حرف حق را از باطل شناختند
اما عده ای هم بودند که چشم بستند و گول افراد کم سواد و بی سواد را خوردند
گول آدم هایی که از یک جایی یک ضربه روحی فردی شخصی حزبی خورده بودند و در پس چهره هایشان با نفاق اون غرور و تکبر شیطانی که در قرآن اشاره شده را پنهان کردند که برای اهل فن پوشیده نیست.
نگاهی به خانواده ها و حاصل عمر ایشان بیاندازید بد نیست.

اجازه ی اینکه در رسانه ی ملی که با پول بیت المال است، حرف های ساخته ی دشمنان ایران و ایرانی گفته شود را خود مردم ندادند.
کافیست یک مراجعه به سوابق روزنامه های ایشان داشته باشید. اینکه حرف هایی که در روزنامه ها گفته میشد و قلم های اصلاح طلبان به آن حرف های دشمن شاد کن همیشه آلوده بود به تلویزیون بیاید و به همان صورت شیطانی و خبیث گفته شود از ابتدا جزو مطالبات جدی افرادی مثل حجاریان و فرقه ی پوسیده ی اصلاح طلبان بود.

اما از طرف دیگر. حرف حق همیشه جواب دارد. اما موقع دارد
ما باید از بحران ها عبور کنیم. بحران جنگ را پشت سر بگذاریم و مردم با مبانی دموکراسی فتنه های 78 و 88 و 98 را پشت سر بگذارند.
حالا زمانی است که میتوان با 45 سال سابقه ی انقلاب و با آمار های جهانی و آمار های داخلی سیاه نمایی وسیعی که در ذهن مخاطبان کردند را پاسخ داد.

45 سال است که دوستان عزیز ما، پیام میدهند. پتروشیمی سقوط کرد. اقتصاد فردا سقوط میکنه. فرهنگ پس فردا و هر روز یک خبر سیاه نمایی برای ما مخابره میکنند و امید را پایه توحید و اسلام است زده اند

هر روز منتظر هستند که فردا فروپاشی رخ دهد و نمیدهد. بیچاره ها حق دارند اخبار دروغ و پر از شایعه که به دست ایشان میرسد همیشه سیاه است. قلب شان را سیاه کرده و امید را برده و افرادی که هر کدام سلولی از یک بدن بزرگ به نام جامعه هستند را بی بخار کرده اند.
سلول هایی که باید تلاش کنند هر کدام یک مشکل را حل کنند. روزگار میگذرانند و ناامید فقط به خواندن مطالب سیاه وقت تلف میکنند.
تا عمر کی به انتها و یا پیری رسد و عمر رفته که دیگر قابل بازگشت نیست را از دست رفته ببینند
