معبود من در بزم کفتر های خانه
دستی که میریزد براشان آب و دانه
دست عزیز مهربانی و محبت
از برکت اذن خودت کرده بهانه
معبود من، من کفتری بی سرزمینم
افتاده رسوا و برون از آشیانه
هر سو به امید نگاهت پر زنانم
هان ناکند مانم ز درگاهت روانه
معبود من، درگاه تو نور است و نور است
تاثیر عشقت شاه مسیر جاودانه
هی از میان سیل کفترهای مهرت
یک کفتری تنها شده از این میانه
معبود من تنهایی این مرغ بی کس
ترس است و ترسی بدتر از جور زمانه
هر لمحه از مصداق های سخت دوران
کی میکند با قهر چشمانت برانه
معبود من دردی چنین افتاده با ما
تنهایی و تلخی و سختی عارفانه
اما چه باک از اینهمه وقتی که دردم
دردیست انگارم ز جنس عاشقانه
معبود من ما رها نگذار اینجا
تنهایی و غم میکشد عقنا چنانه
این مرغ بی کس طاقتش ناچیز و هیچ است
آنک کجا تو خط کشی بر ما فزانه