آسوده در خوابی عمیق
انگار یک عمری گذشت
تا تو چنین شیدا شوی
بی وقفه در آرامشت
دریای نا پیدا شوی
رفتی ولی دنیا نرفت
اینجا هنوزم روز و شب
نجوای تنهایی کنند
جاماندگان از درد و تب
رفتی که فردایی شود
تا بازهم پیدا شوی
اینبار پیدایت نشد
جاماندی و جاری شدی
در عمق روح و جان من
یکجای سرسبز و قشنگ
در لحظه های بی قرار
میبینمت بر صد قرار
مجلس گذشت و شام شد
رویای من پر پر شده
دنبال تو دست و دلم
سودای انگشتر شده
رفتی هنوزم نیستی
ای بر قرار چیستی
دانستم از روزی چنان
دنیا تو با ما نیستی