برای من اینگونه است
آنانی که میشناختم و دوستشان داشتم ولی کمتر میدیدمشان
گویا بعد از چند بار سوگواری های اولم و بمرور دور شدن ها و سالگرد ها
و باز هم دور شدن از محیط آنها
کم کم برای خودم اینگونه می سازم که هستند
رفتگان برای من، هستند در جایی
انگار در همان جای قبلی شان و مشغول همان کار ها
تا وقتی که نروم، نبینم، نفهمم که دیگر آن کار را نیستند بکنند، یا نیستند آن مسیر را بروند
یا نیستند پشت آن میز بنشینند
یا نیستند که پیام هایم را در واتساپ جوابی بدهند
رفتگان برای من
یکبار رفته اند و بعد از آن
هنوز هستند
خاله زهرا، دایی اسد، مهدی، هادی ...