رفتن برای من مفهومی تأثیرگذار داره،
همواره با رفتن تفاوت های زیادی برام ایجاد شده، تفاوت های تلخ و شیرین، ولی خوب
رفتن همانند هجرت کردنه، و من این فعل رو دوست دارم،
شاید برای این بازه سنی مناسب باشه و بعدش برسم به اینکه ماندن را چقدر دوست دارم
ولی الان به این فکر میکنم که باید رفت، باید برای رفتن آماده بود!
من همیشه در ذهنم در حال رفتنی جدید هستم و احساس میکنم در این امر به بلوغ رسیده باشم
حس می کنم آخرین بارهایی هست که قصد رفتن دارم و براش بهانه می تراشم
به هر حال باید بگم، در این رفتن ها، انسان های جدید، تجربیات جدید، فرصت های جدید و هزاران جدید دیگر نهفته ست.
این جمله را هم که به نظرم عالیه دوست دارم بنویسم
(( کسی که بخواهد برود به بهانه ای می رود و آنکه بخواهد بماند هزار دلیل برای ماندن پیدا خواهد کرد ))
البته اگر درد دندان عقل بگذارد :( ):
