برف

-- صبح بر می خیزم --

-- و زمین یکرنگ است --

-- برفی از شام تب سرد زمستانی تکرنگ سفید ---

-- تا همین لحظه ی سر خوردن ماشین هامان باریده ---

-- صبح مردی دیدم --

-- گوشه لب سیگاری --

-- از سر بیکاری --

-- کوچه های صعب عابر گذر هر جا را --

-- می نوردید و فریاد درآمد می زد --

-- دست او هیچ نبود --

-- زیر لب نفرین داشت --

-- من ولی گرچه از او سیر ترم --

-- باز هم می گردم --

-- تا بکوبم برفی --

-- بر سر هر کس شد --

-- تا فراموش کنیم هر دو به آن --

-- لحظه ای غم ها را --

-- که از این مرهم شب باریده --

-- زخم بی مهری اطراف ورم کرده یمان --

-- نفسی تازه کند --

-- تا که احساس کنیم --

-- فقطی ساعت برف --

-- غم ما خوابیده --