از بی مهری
مشتی گلایه را به دوش می کشم
بر دره های سرد
بر کوه های مرتفع
بر بی وفایی هایی که دل را می سازند
و غصه هایی چه بزرگ
آیا زمین
تاول غصه های مارا فراموش خواهد کرد؟
یا با درد خویش
با سردی اش
تمام خواهیم شد
شاید باور نکنی
من حتی برای دیدنت
در آنجای دنیا که نمی دانم هم
امیدوارم
از بی مهری
زخمی عمیق را در دل دارم
بر رودهای پریشان
بر دشت های وسیع