فصل سرد و هوا چه تاريك است
مي سپارم دل به گرمي تكرار
و رها و بي سر و سامان
كهنه زخمي كه مرز تحريك است
آشيان دور و تلخ و غمگين است
بادهايي كه شكل افسونند
باز ها به گرد سايه هاي حضيض
آسمان دل من اينگون است
شام تسكين به رنگ چشمان است
زخمه هايي فشانده بر پيكر
سالكانه به حزن مي نگرم
شاخه هاي درخت دِي خون است
ديگري مست و خسته و خواب است
نغمه هايش ز دور شيرنند
پيش قلبم سكوت بنشسته
چشم من هم به سقف بي تاب است
تيك و تاك زمانه حادثه است
با توحش به سمت ثانيه ها
سوي جريان باد مي نگرم
يك تلاطم به عمق سنگين است
و صدايي كنار قلب من است
كو كجايي چنان كه ميگويي
اين همان بود و نقش آن پرواز
آسمان جايگاه تسكين است