
اینکه من چقدر عاشقتم رو
شاید یکروز وقتی توی 70 و اندی سالگی دست های چروکمون رو تو دست هم قلاب کردیم و داریم تو خیابون با عصا هامون قدم میزنیم حس کنی
همون لحظه که یکی از برگای پائیزی جلو پامون به زمین میوفته یا شایدم درست همون زمانی که خنکای باد اردیبهشت صورتمونو نوازش میکنه
کی میدونه شایدم وسط تابستون باشه همون جایی که داریم هنوزم مثل پنجاه سال پیش باهم بستنی قیفی دستگاهی میخوریم
نمیدونم
ولی اینو خوب میدونم
اونروز سفیدی موهام چین و چروک صورتم که مثل پلیسه های دامن 20 سالگیمه
سو چشمام که از عینک ته استکانیم مشخصه دیگه چیزی ازشون نمونده بیشتر از هرچیزی به چشمت میاد
بهت اینو میگه که من چقدر میتونستم تاته ته همه چیم دوست داشته باشم
تا حتی شاید ته ته خود دوست داشتن .