
نقاشی از رمدیوس وارو
"سبز مانند برگ درختان و جاری مانند اب روخانه"
پشت خانه ی مامان پروین باغ سیبی در زمینی وسیع خوابیده است. از ان باغ های سیب که ادم را جادو میکنند. از ان باغ های سیبی که انقدر سبز هستند که وقتی داخلشان می روی باور اینکه در جهان رنگی به غیر از سبز هم وجود داشته باشد سخت می شود. من عاشق رنگ سبز هستم. عاشق برگ های سبز درختان، سیب های سبز، چمنزار های سبز، چشم های سبز، قلب های سبز؛ سر های سبز. کاش من هم سبز بودم. کاش میتوانستم مانند یک دانه ارام ارام درون خاک ریشه درارم، سر از خاک بیرون اورم و سبز شوم. شاید تبدیل به یک درخت سپیدار شوم از ان سپیدار های قد بلند و مغرور. و با چشمانی که روی تنه ام قرار دارند چیزهای سبز را با عشق تماشا کنم و سر های سبز را به زیر سایه ام راه بدهم تا استراحت کنند.
زیر سایه ی درخت سپیدار مورد علاقه ام نشسته بودم که او امد. خیلی ارام درکنارم نشست. در چشمانش هیچ چیز ندیدم و همه چیز را دیدم. من درون او تمام چیزهای سبز رنگ جهان را دیدم. برگهای درختان را دیدم، چمنزار ها را دیدم، سرهای سبز را دیدم، چشمان سبز را دیدم و ... من درون او همه ی سیاهی ها و سفیدی های جهان را دیدم. من درون او زندگی و مرگ را دیدم. من درون او خودم را دیدم. خودم، پدرم، مادرم، مامان پروین، ارام، ملکا. هرکسی را که دوست داشتم و هر ان کس که ازش نفرت داشتم. او شبیه دامن های چهل تیکه ی مامان پروین بود. او چهل تیکه بود. مانند یک دفترچه یادداشت که هر ورقش خود به تنهایی جهانی کامل بود. او اولین جمله را گفت. با لحنی مطمئن و مهربون. شاید بتوان گفت با احساس غرور و افتخار. گفت:(( چرا انقدر شک داری؟)) من شک داشتم؟ اره ولی او از کجا میدانست؟ ناگهان خودم را درون او دیدم انگار او تبدیل به من شده بود هر چیزی که به من مربوط بود را در درون او دیدم. گویا که او اینه ای بود و درون من را بازتاب میکرد. غم، شادی، ترس و دغدغه هایم همگی درون او به نمایش درامده بودند. (( چجوری تونستی انقدر دقیق من باشی؟))
مطمئن تر از قبل جواب داد: (( تبدیل به تو شدن که کاری نداره، تازه کلی چیز دیگه هم میتونم باشم)) در ابتدا حرفش را باور نکردم. تبدیل به پرستویی زیبا شد. پرستو شد و در اسمان اوج گرفت چرخید و چرخید. ناگهان باد تندی امد حالا او دیگر باد بود و لابه لای موهایم می چرخید.در اسمان بالا رفت. سرد شد، برف شد و دانه دانه بر زمین ریخت. سردم شد. حال او دیگر عشقی بود که به اعماق قلبم نفوذ کرده بود. در شرار عشقی که او بود گرم شدم. بالا رفت خورشید شد؛ تابید. افتاب شد پوستم را سوزاند. برگ های درختان شد. رقصید و رقصید. از این بازی خسته شد، کنارم نشست. _ حالا حرفم رو باور کردی؟
_ چجوری این کار رو کردی؟
_ گفتم که کاری نداره. فقط باید قلقش رو پیدا کنی
_ چجوری؟
_ به وقتش میفهمی
ایستاد. تکه هایش از هم گسیخت. تکه تکه شد و پوستین چهل تکه ی خود را کنار زد. گوهری زیبا از درونش بر زمین افتاد. قل خورد و قل خورد و قل خورد. دنبالش رفتم. افتاد توی اب رودخانه. خم شدم تا برش دارم . داخل رودخانه بازتاب تصویر خودم را دیدم.
او ناگهان حقیقت خودش را دید. متوجه شد که تاکنون هیچگاه خود حقیقی اش را ندیده است. ان چیزی بود که او واقعا هست. هرکسی را در تصویر داخل اب دید جز کسی که توقعش را داشت. او هم دامنی چهل تکه بود. او هم مانند دفترچه یادداشتی بود پر از افکار بی ربط. چشم های مادرش. بداخلاقی های پدرش. قد خاله بزرگه اش. زیبایی خاله کوچیکه اش. موهای فرفری مامان پروینش. لباس های خواهر بزرگترش. افکار، افکارش متشکل بود ازکتابی که هفته ی پیش خوانده بود، فیلمی که پریشب با ملکا در سینما دیده بودند، همه ی محتوا های بدردنخور و گاهی مفیدی که توی فضای مجازی بهش برخورده بود، سخنان معلم هاش، اواز درختان سپیدار، توصیه های حافظ و پند های پروین. او واقعا هیچ چیز از خود نداشت. نه جسمش مال خودش بود و نه افکارش. چیزی که توی اب میدید متعلق به نسیم نبود. نسیم هیچ چیز برای خودش نداشت. او تنها یک دامن چهل تکه بود متشکل از تکه هایی که از این و اون و اینور و اونور جمع کرده است. نسیم هیچ چیز نبود جز تکه هایی از ادم های اطرافش. مثل یک اینه. پس یعنی نسیمی وجود ندارد؟ اگر که نسیم فقط تکه هایی از ادم های اطراف هست پس نسیم کیست؟ اینهمه سال او داشت تیکه هایی از دیگران را بر دوش خود حمل؟ اگر این طور است و همه تکه هایی از ادم های اطرافشان. او کییست که وجودی حقیقی و متعلق به خودش دارد؟ هویت افراد چه میشود؟ ناگهان چیزی در اب رودخانه درخشید. خم شد و گوهر درخشان را برداشت. ناکهان تکه های دامن چهل تکه ای که نسیم بود از هم گسیخت. دیگر نسیمی وجود نداشت. نسیم ازاد شده بود. نسیم از بند نسیم بودن ازاد شده بود. نسیم برای اولین بار در زندگیش نسیم شد. نسیم شد، نسیمی ازاد و رها و چرخید و چرخید و خرچید. لابه لای برگ های درختان رقصید. بالا رفت و بالا رفت و سرد شد. باران شد. باران شد و بر زمین ریخت و روی زمین غلتید و در زمین فرو رفت . به ریشه ی درخت سپیداری رسید جذب ریشه شد و درخت سپیدار شد. او با چشمان روی تنه اش همه ی سبز های جهان را دید. سبز شد. مانند برگ درخت بید مجنونی که زیر نور اقتاب می سوزد. افتاب سوزان شد و بر اب رودخانه تابید. اب رودخانه بود و جاری می شد. جاری شد و جاری شد و جاری شد.
برای انتشار این قسمت خیلی شک داشتم اما در نهایت انتشارش کردم.
اگر که این مجموعه داستان های کوتاه رو دوست دارید حمایت شما انگیزه ای هست برای ادامه.
از حمایت های شما بی نهایت سپاسگزارم.