
یک روز مسخره ی دیگر هم گذشت. دانشگاه، خوردن، کتابخونه، خوردن، خونه، عذاب وجدان برای اینکه روزم را هدر داده ام و هیچ کار مفیدی انجام نداده ام، فکر های پرت و پلا و مزاحم، خوابیدن، بیدار شدن، دانشگاه، خوردن، کتابخونه، عذاب وجدان برای اینکه روزم را هدر داده ام و هیچ کار مفیدی انجام نداده ام، فکر های پرت و پلا و مزاحم، خوابیدن و ...
بله مدت هاست که من توی این چرخه گیر افتاده ام. روزهای کشدار روزهایی که انگار هیچوقت تموم نمی شوند وتقویمی که به سرعت تمام می شود. فصل هایی که به سرعت جای خود را با دیگری عوض می کنند و عدد سال که بزرگ و بزرگ تر میشود.کاش کسی من رو از دست زندگی نجات دهد. داخل تختم غرق می شوم همانطور که داخل زندگی غرق شده ام. به راستی که من در زندگی غرق شده ام. این بود چیزی که سال ها برایش تلاش کردم؟ همان رویایی که شب های زیادی به خاطرش نخوابیدم و خودم را در کتاب های درسی گم کردم. من خودم رو لابه لای صفحات کتاب ها جا گذاشته ام. جایی بین صفحات زیست یا شیمی یا شاید هم هندسه. مثل تیکه ی خوراکی چسبیده به صفحه ی کتاب. احساس نمیکنم که این تیکه گوشت و پوست و استخوانی که داخلش گیر افتاده ام ربطی به من داشته باشد. نه من نمیتوانم انقدر لزج و سنگین باشم انگار صدها تن وزن دارم. روحم دارد بار چیزی را با خود حمل میکند. کاش میتوانستم این بار را زمین بگذارم.کاش می توانستم این کوله باری که به من چسبیده است را از خود جدا کنم.
_ _ _
باز هم بین غرغر ها و فکر های ترسناک ساعت 3 صبح خوابش برد. چندی می شودکه این افکار تبدیل به لالایی های قبل خوابش شده اند. با اولین رگه های سوزان خورشید بیدار شد. تن سنگینش را با هزار بدبختی از روی تخت بلند کرد و به دسشویی کشاند. شیر اب را باز کرد. اب بنظرش سرد تر از همیشه می امد. قطرات سرد اب از روی پیشانیش به سمت گونه و لب هایش سر می خوردند و بعد از ان که به چانه اش میرسیدند می پریدند توی سینک، قل میخوردند و در میان سوراخ های چاه گم میشدند. به اینه نگاه کرد. در ابتدا به علت خستگی شدید متوجه تغییر فاحشی که کرده بود نشد اما بعد از چند دقیقه چشمی که روی پیشانی اش سبز شده بود توجهش را جلب کرد. چشم سومی روی پیشانیش ظاهر شده بود. در حالت طبیعی باید بعد از مواجه شدن با چشمی که به ناگاه و در طی یک شب بر روی پیشانیش ظاهر شده بود واکنشی شدید تر از خود نشان میداد اما خسته تر از این حرف ها بود که برای چنین مسئله ای به خود زحمت نگران شدن و یا حتی ترسیدن بدهد. در نهایت از او کاری بر نمی امد. از طرفی او تنها 35 دقیقه برای انجام کارهای صبحگاهی اش وقت داشت و نمی توانست اجازه بدهد که مسئله ای غیر معمول و کم اهمیت مانند این زمانش را بگیرد. صبحانه ی تکراری اش را نوش جان کرد کیف کثیف و گنده اش را بر دوش انداخت، کفش های گلی اش را به پا کرد، کت لک شده اش را به تن کرد و از در خارج شد. پله ها را یکی دوتا رد کرد و به در اصلی ساختمان نم زده و تاریکش رسید. نفسی تازه کرد. این مکث روزانه برای مرتب کردن موهایش بود بنابراین مثل هر روز دستی به گیسوان پخش و پلای روی شانه هایش کشید و با تمام قوا در سیاه سنگین را باز کرد. افتاب مستقیمی که میتابید چشمانش را اذیت کرد. این اتفاق بیش از معمول ازارش داد زیرا اکنون به جای دو چشم، سه چشم داشت و طعمه ی دلپذیری برای افتاب بود. در طول مسیر تا دانشگاه کسی اهمیتی به چشم روی پیشانیش نداد. مردم بیش از ان مشغله داشتند که بخواهند به چشم روی پیشانی دختری معمولی اهمیت بدهند. تنها کسی که اشاره ای به چشمش کرد دختری بود که عموما سر کلاس ها کنارش می نشست. البته او هم واکنش شدیدی نداشت و تنها ازش پرسید که ان چیز عجیب روی پیشانیش واقعا یک چشم است یا ماکتی رباتیک که پیلک میزند و اگر که یک ماکت است ایا این یک ترند جدید است؟ و پس از اینکه پاسخ را شنید خوشحال شد چون بنظرش این ایده، برای یک ترند ارایشی زیادی سبک بود و اصلا اصالت ندارد.
اما برای او همه چیز عوض شده بود. حال او جهان اطراف را دیگر مثل قبل نمی دید. انگار پرده ای که روی حقیقت را پوشانده باشد کنار رفته بود و او اکنون میتوانست حقیقت را ببیند. گویا که چشم سومی که روی پیشانیش ظاهر شده بود کلید شناخت حقایق جهان بود. او چیزی را متوجه شده بود که باورش برایش بسیار سخت بود. چطور میتوانست به انسان های پر سر و صدای اطرافش ثابت کند که انها هیچگاه وجود نداشتند؟ چطور میتوانست به دختران رنگارنگ و نگینی در دانشگاه بگوید که انها واقعی نیستند. اکنون جهان را شکل دیگری می دید. شکلی که جهان واقعا وجود دارد. می دید که چگونه ادم های پر سروصدای اطرافش واقعی نیستند انها همگی پوسته هایی توخالی و تهی هستند. چگونه با افرادی که برای نگین های روی ماگ و قاب گوشی هایشان ذوق دارند درباره ی حقیقت جهان سخن بگوید؟ اکنون انسان های اطراف همگی برایش تهی می نمودند. همگی تن بودند. تن هایی بدون اگاهی از اینکه واقعا دارند چه کار می کنند، چه می گویند، چه می خورند، چه می پوشند، چه می شنودند و چه می خوانند. ادم هایی که انقدر به دنبال استاندار ها و ترند ها و چهارچوب ها دویده بودند که هیچوقت نفهمیدند کی خودشان جزوی از این استاندارد ها شدند. انقدر غرق لباس هایی که می پوشیدند شده بودند که نفهمیدند از کی دیگر انها نبودند که لباس می پوشند بلکه لباس ها هستند که انهارا می پوشند. انقدر درگیر اشیا اطراف شدند که نفهمیدند از کی خود تبدیل به یک شی شدند شیئی زینتی و تزئینی. اما جهان اطراف او را تنها تن های بدون اگاهی پر نمی کرد. او با اگاهی هایی برخورد که بدون تن مانده اند و انقدر درگیر تکرار کار های تکراریشان هستند که متوجه نیستند سالهاست که تن خود را گم کرده اند. اگاهی هایی که می خورند، می روند، می ایند، می گویند و می شنوند بی انکه کسی بخورد، برود، بیاید، بگوید و یا بشنود. و اما خود او جزو کدام دسته بود؟ گروه اگاهی های بی تن که به دام چرخه ی پایان ناپذیر تکرار و تکرار و تکرار شده اند یا تن های بدون اگاهی ای که از لباس به کیف و ازکیف به لباس تبدل می شوند بی انکه بداند کی هستند و چی هستند و چه می کنند. و گرفتار چرخه ی تقلیدند. چطور می توانست انهارا نجات بدهد؟ چطور میتوانست به انها بگوید که هیچ کدام واقعی نیستند؟ که همه چیز خوابی ست و بیداری از این خواب غیر ممکن است؟ از میان هیاهوی جماعت ناموجود خود را به دستشویی دانشگاه رساند به اینه نگاه کرد این موجود ترسناک سه چشمی که در اینه می دید که بود؟ موجودی که بین ناموجود ها قرار گرفته و خود از موجودیتش مطمئن نیست. چگونه میتوان باور داشت که این موجود با سه چشم، یک دماغ، دو لب، دوگوش، یک گردن دراز و موهای سیاه پریشان دور و برش واقعا وجود دارد؟ چگونه می توان به وجود داشتنش باور داشت؟ اصلا، می توان وجود داشت؟ مطمئنا او اگاهی ای داشت. اگاهی ای که به وجود داشتنش شک کرده و ناظر و سازنده ی تمامی این افکار پریشان است. و مطمئنا تنی هم داشت. تنی که میتوانست کنترلش کند، نوازشش کند، درد هایش را حس کند و به اوازش گوش دهد. چشمانش را بست و به اواز تنش گوش داد. گوش داد که تنش برایش چه میخواند. پس او مطمئنا اگاهی و تنی داشت اما ایا داشتن اگاهی و تن برای وجود داشتن کافیست؟ ایا همه ی ان جماعت ناموجود تن و اگاهی ای نداشتند؟ پس چرا ناموجود بودند؟ او از دستشویی دانشگاه بیرون رفت. با قدم های سریع و نامطمئن از دانشگاه خارج شد و به خیابان ، در میان جماعت ناموجود پناه برد. چشمانش را بست و به اواز این جماعت ناموجود گوش سپرد. به صدای قدم هاشان، اواز شادیشان ، اواز غمشان، اواز خشمشان، اواز قدم هاشان، اواز حرکاتشان. او به اواز چشمانشان گوش سپرد. درون چشمانشان هر یک رمز و رازی داشتند. چشمانشان برای چیزی می گریست. او درون چشمانشان با چشم حقیقت بینش غم از دست دادن را دید. اری، او اشک اگاهی هایی را دید که برای تن های فراموش شده شان می گریستند. او تن هایی را دید که برای اگاهی های فراریشان می گریستند. اری، انها موجودیت خود را از دست داده بودند زیرا تن و اگاهیشان یکدیگر را گم کرده بودند. انها میتوانستند دوباره وجود داشته باشند فقط کافی بود که تن و اگاهیشان را دوباره به هم برسانند. از میان جمعیت عبور کرد. به ساعت مچی اش نگاهی انداخت. هرروز این ساعت ناهارش را خورده و در کتابخانه مشغول درس خواندن و انجام پروژه هایش بود اما ان روز نه ناهارش را خورده بود و نه داخل کتابخانه در حال انجام کارهایش بود. بلکه خود را بر روی اسفالت داغ خیابان درحالی که دغدغه ی چشم های گریان و اگاهی ها و تن های فراری را در سر داشت دید. خود را در مقابل درختی عظیم و تنومد یافت. درخت اورا فرا می خواند. چشماش را بست و به اواز درخت گوش سپرد. درخت از حلقه های پاره شده می خواند. حلقه هایی که پاره می شدند و زندانی هایی که ازاد می شدند. او حلقه اش را پاره کرده بود و اگاهی و تنش یکدیگر را پیدا کرده بودند. او به حلقه ها اندیشید. تکرار، تقلید. تکرار، تقلید.
ان شب قبل از خواب ساعت ها به حلقه ها فکر کرد. چشم حقیقت بینش با سوال های مختلف مانع از خوابش می شد. اما او ازین وضع لذت می برد. بعد از ساعت ها فکر به خواب رفت، او در خوابش ابتدا اگاهی بود. اگاهی ای که تن خود را گم کرده و در میان صفحات کتاب ها و اعداد و فرمول ها بدنبالش میگشت. سپس تنی بود که اگاهی خود را گم کرده و تلاش میکرد شبیه به دیگری باشه مبادا کسی خبردار شود که تنی بدون اگاهی است. در خوابش لحظه ای اگاهی بود و لحظه ای تن و لحظه ای دیگر نیرویی که تلاش می کرد این دو را به یکدیگر برساند. درنهایت رگه های افتاب تلاش هایش برای رساندن اگاهی و تن به یکدیگر را متوقف کرد. او بیدار شد. از روی تختش بلند شد و به طرف دستشویی رفت. امروز به طور عجیبی سبک شده بود. به اینه نگاه کرد. سیمای مقابلش بیش از دیروز اشنا بنظر می رسید. او دوباره تنها دو چشم داشت. همه ی خاطرات دیروزش به خوابی عجیب و شیرین می نمود. از ان خواب هایی که شیرینی اش تا چند روز بعد زیر زبان ادم حس می شود.
اگر ان کوله بار بزرگ در گوشه ی اتاقش ظاهر نشده بود مطمئنا فکر میکرد که حوادث دیروز همگی خواب و خیال بوده اند.
اگر که ازین داستان کوتاه خوشتون اومد ممنون میشم که من رو حمایت کنید و برای خوندن دیگر داستان های این مجموعه من رو دنبال کنید.