آدم‌ها
آدم‌های شهر من
کالبدهایی بی‌روح
پوشیده شده در لباس‌های زمستانی‌شان
با سرهای فرو رفته در یقه
ونگاه‌هایی خیره به صفحه‌های موبایل و یا سنگفرش خیابان
عصبانی
خشمگین
غمگین
خسته
بی‌لبخند
بی‌امید
امید
امیدی که سال‌هاست از این شهر رخت بسته
شهر من
شهری با آسمان خاکستری
ساختمان‌های خاکستری
مردم خاکستری
به من و این کاشانه بگو
بگو که زنده‌ایم
تو بگوشم افسانه بگو
که دل فسرده‌ایم
