.
بحث در مورد پرونده موکل در برابر یک قاضی یا هیئت منصفه در دادگاه حقوقی، استان سنتی وکیل دادگستری در انگلستان و استرالیا، [23] و وکلا در برخی از حوزه های قضایی قانون مدنی است.[24] با این حال، مرز بین وکلا و وکلای دادگستری تکامل یافته است. امروزه در انگلستان، انحصار وکلای دادگستری فقط دادگاه های استیناف را شامل می شود و وکلای دادگستری باید مستقیماً با وکلا در بسیاری از دادگاه های محاکمه رقابت کنند.[25] در کشورهایی مانند ایالات متحده، که حرفه های حقوقی را با هم ترکیب کرده اند، وکلای محاکمه ای وجود دارند که در رسیدگی به پرونده ها در دادگاه تخصص دارند، اما وکلای دادگستری مانند وکلا انحصار قانونی ندارند. در برخی کشورها، اصحاب دعوا این اختیار را دارند که به نفع خود یا از جانب خود بحث کنند. معمول است که اصحاب دعوا در دادگاه های خاصی مانند دادگاه های دعاوی کوچک بدون وکالت ظاهر شوند. در واقع، بسیاری از این دادگاهها به وکلا اجازه نمیدهند که به جای موکلان خود صحبت کنند تا برای همه شرکتکنندگان در یک پرونده کوچک صرفهجویی کنند.[26] در کشورهای دیگر، مانند ونزوئلا، هیچ کس نمیتواند در برابر قاضی حاضر شود مگر اینکه وکیل مدافع او باشد.[27] مزیت رژیم اخیر این است که وکلا با آداب و رسوم و رویه های دادگاه آشنا هستند و سیستم حقوقی را برای همه درگیر کارآمدتر می کند. احزاب فاقد نمایندگی اغلب به اعتبار بیتجربهشان آسیب میرسانند یا دادگاه را کند میکنند
تحقیق و تنظیم اوراق قضایی[ویرایش]
اغلب، وکلا قبل از اینکه به صورت شفاهی بحث شود، به طور کتبی به دادگاه در مورد مسائل مربوط به یک پرونده توضیح می دهند. آنها ممکن است مجبور به انجام تحقیقات گسترده در مورد حقایق مرتبط باشند. همچنین آنها در حال تهیه پیش نویس اوراق حقوقی و آماده شدن برای بحث شفاهی هستند.
در انگلستان، تقسیم کار معمول به این صورت است که یک وکیل حقایق پرونده را از موکل دریافت می کند و سپس به یک وکیل دادگستری (معمولاً به صورت کتبی) توضیح می دهد.[30] سپس وکیل دادگستری (که توسط وکیل دادگستری تنظیم و ابلاغ می شود) تحقیق و تنظیم می کند و به طور شفاهی به بحث می پردازد.[31]
در اسپانیا، دادستان صرفاً اوراق را امضا می کند و به دادگاه ارائه می کند، اما این وکیل است که پیش نویس اوراق را تهیه می کند و پرونده را استدلال می کند.[32]
در برخی کشورها، مانند ژاپن، یک کارمند یا منشی ممکن است فرمهای دادگاه را پر کند و برای افراد غیرعادی که توانایی مالی ندارند یا نیازی به وکیل ندارند، اسناد ساده را پیشنویس کند و به آنها در مورد نحوه مدیریت و استدلال پروندههای خود توصیه کند.[33]
وکالت (کتبی و شفاهی) در جلسات اداری[ویرایش]
در اکثر کشورهای توسعه یافته، قانونگذار صلاحیت اصلی را در مورد موضوعات بسیار فنی به نهادهای اجرایی قوه مجریه که بر این امور نظارت می کنند، اعطا کرده است. در نتیجه برخی از وکلا در حقوق اداری متخصص شده اند. در چند کشور، دسته خاصی از حقوقدانان در انحصار این شکل از وکالت هستند. به عنوان مثال، فرانسه قبلاً دارای قوانین قضایی بود (که در سال 1991 در حرفه اصلی حقوقی ادغام شدند).[34] در کشورهای دیگر، مانند ایالات متحده، وکلا عملاً طبق قانون از انواع خاصی از جلسات اداری منع شده اند تا غیر رسمی بودن آنها حفظ شود.