این علاقه به گشتن بین لباسها، مرتب کردنشون، پوشیدنشون و دیدن اینکه توی تن چجوری میشینن، زیر و رو کردنِ کوه زیورآلاتِ غالباً بدلی و موارد مشابه، از کجا میاد؟
مدتیه که وقتی میدونم چند روز دیگه باید جایی برم، همون لحظه از جام پا میشم و میرم به شکارِ تیپِ اون روز! اهل خانه که هر دفعه ملغمهای از گلایه و شوخی و نقد و نظر تحویلم میدن، خودمم هنوز نمیدونم چرا تا این اندازه خوشم میاد از این کار. اصلاً منتظرم یکی بره یه جا، که من - در حالی که هیشکی هیچی نپرسیده و کمک هم نخواسته - پا شم براش لباس جور کنم.
یکم قبلتر، همیشه میذاشتم دمِ رفتنی لباس بپوشم و یکم قبلترش، همیشه اشکم درمیومد! همه چی یا زشت بود یا قدیمی بود یا اتو نشده بود یا یه رنگی بود که بقیه چیزها باهاش ست نمیشد و الخ. الان ولی زیر یک دقیقه، یک ریخت و لباس جدید از خودم درمیارم میذارم اونجا.
چند روز پیش یه شلوار خریدم به قیمتی غیرمنطقی (چند روز بعدشم پیامک تبلیغاتی از همون برند اومد که آی بیاین ۵۰٪ تخفیف رو همه چی زدیم!). وقتی رسیدم خونه، با ترکیبی از هیجان و عذاب وجدان واسه اینکه ته حسابمو خالی کردم واسه یه شلوار، پریدم تو کمد به دنبال مانتوهایی که بهش بخوره.
تو پرانتز هم عرض کنم که حقیقتش بنده از اون نسل نسبتاً طفلکی هستم که پاش به دانشگاه نرسیده! ترم اولی که کرونا نذاشت به آرزوی حالا نه چندین و چند سالش، بلکه یک سالش برسه. الانم که ترم سه میخواد از راه برسه، هنوزم ما رو هواییم که آیا بالاخره پامون به دانشکده مدیریت میرسه یا خیر.
غرض از خرید این شلوار هم این بود که یک چیزِ قابلِ درستودرمون برای پوشش دانشجویی خودم داشته باشم. حالا نه به باره نه به داره، ولی به هر حال. ذوق است دیگر. نمیتوان جلویش را گرفت.
پرانتز بسته.
حالا ما پریدیم تو کمد، قریب به ۲۰ جور مانتو رو با شلوار تازه پوشیدیم و مقنعه سرمون کردیم و رفتیم و اومدیم، تا به خودمون - و خانواده که اون اطراف بود - ثابت کنیم که تا حساب بیزبون، الکی خالی نشده و این شلوار قراره تا کهنسالی همراهمون باشه.
این بود مقدمهای بر obsession من درباره لباس و تبِ خریدی که جدیداً بهش مبتلا شدم.
حالا نکته؛
دانش و علاقم درباره رسیدگی به مو و آرایش و این جور چیزا، صفره مطلقه. یعنی دریغ از یک نقطه کرمپودری که من روی صورت خویش بمالم. حالا فعلاً که با ماسکیم زیاد به چشم نمیاد (البته الانم یه سریا دیدن با ماسک نمیشه تاثیر سابق رو گذشت، برای همین چشم و ابرو و مژه رو به خط کردن بعنوان سربازهای خط مقدم)، ولی بعداً من میشم تنها انسانِ بیآرایش در دانشکده. ببینید کی گفتم.
