بنا را بر این گذاشته بودم که بخوابم. بیدار نمانم. در رختخواب بودم. پاهایم را از زیر دو پتو رسانده بودم به انتهای تخت که از حرارت کمجانِ شوفاژ گرم بود. درسِ کلاسِ صبح را باز کردم و گذاشتم برای خودش پخش شود. بعضی ثانیهها چشمانم میرفت و حدودی از کلمهها در گوشم معنا میدادند. خوشبختانه بخشی از صحبتها ذخیره نشده بود و خیالم راحت شد که زود به سر آمد. خواستم صفحهی کلاس را ببندم. گفتم قبل از خوابیدن یکبار آخرین پستها را ببینم. چشمم به تازهترین خوشنویسی استادی افتاد. که با قلم به شکسته خطاطی میکرد:
دورم به صورت از در دولتسرای تو...
«میم» را که به سمت پایین مینوشت ناخودآگاه بازدمْ آهسته میشد. فکر میکردم چقدری از حوصله و صبر باید خرج نوشتن این کشیدگیها کرد؟ «دولتسرا» هنوز نقطه نداشت. کلمات به توالیِ خوانایی کامل نمیشدند. به همجواری بود که نوبت به آنها میرسید. که منحنیِ حرفی قَعْرِ دیگری را همراهی کند. تا اَلفی رایی را حمایت کند. که این تکهتکههای ظریف کنار هم بنشینند و دستِ آخر معنا پیدا کنند. تا این «دورم» دورتر شود. از میم تا «تِ»یِ تو بیش از حد کِش بیاید نکند گوشهی کوچکی از چشم جا بماند.
لایهلایه پتو را کنار زدم. چشمم خواب داشت اما مغزم آشفته بود. مثلِ آن شب که به بهانهی طراحی در خانهی خیابان کوروش ماندم. تا صبح در ایوانِ رو به حیاط نشستم. اشکِ مهتاب بود انگار که تکرار میشد. یادم نیست یا چیزی در همین حوالی. سیگار پشت سیگار و پیچش دودها و برگبرگِ درختهای روبهرو و نیمکت چوبی که از اضافیِ رنگِ زهوارهای پنجرهی من سبزش کرده بودند.
مثل آن شب در مسیرِ شیراز. که راه دراز بود و من نمیخوابیدم. تا اصفهان را دیده باشم. تپههای روستاهای جنوبیتر را با چشمانِ باز دیده باشم. که تنوع و تغییر گیاهان و خاکِ مسیر را برای چندمینبار دیده باشم...
من امشب در تمامِ نقطههای یک شکسته سیر میکردم بیآنکه از قبل خواسته باشم. نخوابیدم. تا باز ببینم، که این شب است که جادو میکند. این کشـــیــــــــدگی، این قعر، این راهِ کــِشآمدهست که فرصت دیدن میدهد... در این میان، مدتهاست به مشقکردن فکر میکنم. تمرینِ تمامِ آن چیزها که حوصلهشان از سرم رفته است... بنشینم و ببینم... شاید جوانههای انبه قد کشیدند... شاید طوطی دوباره آمد...

عکس: پاگرد، ۱۳۹۶
موسیقی:
Levon Minassian: Yeraz
بشنوید از مسیرِ زیر:
http://u.pc.cd/iGh