اغلب قابی را تصور میکنم که در آن در خانهای، در محیطی با شرایطی و آدمهایی قرار گرفتهام که به تمامی با آن کاملم. نه از این جهت که نقصانی متوجه جغرافیا و حالواحوال آن نقطهی خاص نباشد. بلکه بیشتر راه بر هر افسوسی بسته است و کارهای روزانه روان در حرکت است. انگار آنچهها که از گذشته در طبقات مختلفی از حافظه قرار داشتهاند و هرازگاهی با نشانهای و یادی بیرون میآمدند حضور ندارند. چیزی که اسمش فراموشی نیست. اختلال در تقسیمات مغزی نیست. فقط نیست. حضور و رنگی ندارد. گاهی بعضی از پیکسلهای تصویرهایی که در نقاشیها، فیلمها یا ... میبینم روی این قاب مینشینند. حالا از کجا و چطور اینها در سرم شکلهایی را کامل میکنند نمیدانم. اما فکر میکنم که ماهیت من را همینها تشکیل میدهند. آن واکنشهایی که دارم، آنجاها که عزم کاری را میکنم، علایقی که دنبال میکنم، نگاهی که به جهان اطراف خودم دارم همه در پاسخ به یک تمنای شدید است. خواستی که با تمام وجود من را داخل این قاب مینشاند.
انگار تکههایی از من در هوا و فضا و عکسها و نواها و دشتها و راهها و رنگها منتشر است. «آن»هایی هستند که مدتها میتوانم در «آن» قرار بگیرم. جزییاتی که میدانم از من هستند، دقیقترش اینکه من از آنهام. محدوده و مرز اطرافشان مشخص نیست چون به خُوردِ پسزمینه رفتهاند اما وجود دارند. چیزی شبیه به لکههای نور در ساعتهای خاصی از فصول. رنگِ مات یک نقاشی، درختی در یک نقاشی دیگر، حسِ سرمایی از دیدن سکانسی در یک فیلم و تغییر گامی در یک قطعه که یک نُت نقطهی عطف آن است. گاه آنچه آدم از خاک، برف و یا یک لباسِ سالها مانده در کمد استشمام میکند. ملغمهای از همهی چیزهایی که حواس آدم را در لایههای مختلف درگیر میکند و چون از خود است آشِناست.
وقتی خوب فکر میکنم انگار تمام کلنجارهای من برای معاش در قیاس با این قاب بیجهت است. حاشیهست، بیشتر پرتم میکند تا نزدیک. در این تصویر هیچچیز پیچیده و گرانِ معمول نیست. شلوغ نیست. آلوده نیست. صرفاً همه قرار گرفتهاند. از اشیاء و آدمها و آسمان و زمین. در نهایتِ کیفیتِ بودِگی. بی هیچ تعریفی از تمام تصوراتِ عبثِ یک پیروزی یا رسیدن. یک مقام یا شرایط. ذوق در لحظهها مستتر است، خاطرات کِدِر نمیکنند، افسوس نمیآورند؛ صرفاً به عنوان ذراتی از آنچه که هست در زمینه حل شدهاند. یکدستاند...
این روزها که بیشتر در خانهام این تصویر در سرم واضحتر است. یک خلأ ... در تلاقی محورهایی که سمت بالا یا پایینی ندارند. همهچیز همان است که هست. بیهیچ پس و پیشِ پیچیدهای... آبی میجوشد...کسی چای را دم میکند. کسی از بیرون میآید. کسی گردگیری میکند. آدمها میآیند. آدمها میروند، برف میآید، من قطعهی محلی را زمزمه میکنم و هیچچیز کنفیکون نمیشود. آنچه باید باشد هست و به آرامی در جریان است...

عکس: خانه، لحظهای پیش، آبان ۱۳۹۹
موسیقی: قطعه فولک گرجی
Ilusha Tsinadze: Shenma Survilma Damlia
ببینید و بشنوید از مسیرِ زیر:
https://www.youtube.com/watch?v=97wQDzM3IEI