مسألهی خانهی مادربزرگ برای من یک مسألهی تروماتیک است. یک نقطه که اضطراب تخریبِ آن به هزار نقطهی دیگر در گذشته و حال و آینده متصل است. در این آشفتگی، بنا داشتم برای یک فرصت کارآموزی در شهر خواهرم اقدام کنم. دیر دیده بودم و در یک مهلت یکیدو روزه باید این نامهها و اطلاعات را جمعوجور میکردم.
از ممدو کمک خواستم. از دید من او اوستای این کارهاست. انقدر خوب و در یک چشم بههم زدن میتواند موضوعات را دستهبندی کند که فقط از خودش برمیآید. شانس، او هم حسابی مشغول بود و فرصت اندک. با این حال معرفت به خرج داد و تنظیم کردیم که با هم به صورت مجازی صحبت کنیم. حالواحوال کردیم و از اینور آنور بحث شد. فهمید آشفتهام از خانه و شتاب عجیب اهالی که انگار مجال چند عکسبرداری ساده و آیین وداع را از من در حال ربودن بودند. بحث کارآموزی به حاشیه رفت. شروع کرد معمارهایی که روحیه و ذهن آنها به سلیقهام نزدیک است را یکبهیک به من معرفیکردن. زمان گذاشت. شنید و درک کرد که در تمام اینها برای من رنجیست. از لابهلای تمام آنچیزها که دیگران در من به عنوان اضطراب، خشم و برخوردهای غیرمنطقی میشناسند خلاقیت، نگاه متفاوت و درک بیرون کشید. که اینها اشتباه نیست کمیاب است. همهش میگفتم تو بهترین گزینه برای کشیدن نقشهی این خانه هستی و او سعی میکرد این نبودن رو با راهحلهای کاربردی پر کند. میگفت خودت دست بگیر. معمار را پیدا کن، زمان بگذار و در این بین بدان که این زمانها و ظرافتها هزینهای دارد که باید دریافت شود. ممدو معتقد است که برای استفاده از یک نگاهِ ظریف باید هزینه پرداخت. او باور دارد که این ضربآهنگِ من که از شتاب زمانه عقبتر است عیب نیست، ایراد نیست. یک برخورد درست با زیستن است.
من ممدو رو از یک دفتر معماری میشناسم. که متعلق به یکی از عزیزترین دوستهای من و همسر سابقش بود. نقاش و معماری که روزهای بودن در کنار آنها بسیار در ذهنم خاطرانگیزند. هرازگاهی برای اینکه کمکحالی باشم در روزهای پرکار، میرفتم و دستی میدادم و گپ و گفتی هم با بچهها میکردم. ممدو را اما از آنجا کمتر بهخاطر دارم تا بعد از جدایی زوجِ آشنا و بسته شدن دفتر. چندسال بعد اتفاقی در مجتمعی به هم برخوردیم و یکدیگر را بیمعطلی در آغوش کشیدیم و بسیار پیاده راه رفتیم و گفتیم و شنیدیم. صداقتی که در رفاقت او هست در کمتر کسی سراغ دارم. گرمای حضوری که دلیلی برای سرکوبش ندارد. چشمان درخشانی که دریغشان نمیدارد. من فکر میکنم که بر هر آدمی یک رفیقی چون او لازم است. کسی که هنوز به جزییاتی باور دارد. وجهتمایزها را در اطرافیانش تشخیص میدهد. بیهیچ قضاوتی تمام و کمال میشنود و بعد با کلامی مملو از درک و همحسی از دل هر ماجرایی یک فرصتی برای کشف و کیفیت پیدا میکند. او یکی دو سال پیش از ایران رفت...
دور و اطراف هر انسانی، آشنایی هست، یاری و خانوادهای شاید. اما گاه راز تسکین و دلگرمی، حضور یک رفیق شفیق است تا فارغ از هر خون و نسبتی تو را تمامقد آنچه هستی ببیند و فهم کند.
اگر اینها را مینویسم برای این نیست که او به من باور دارد یا از جزییات فکر و احساسم تقدیر میکند. بلکه رفیقی چون او در تاریکترین روزها پشتگرمی تمامعیاریست و کاش مسیرها کوتاه بود و فرصتها مهیا که آنها که دوستشان میداریم و به قلبمان نزدیکند خانهشان نیز نزدیک باشد و بدانیم در این شهر حداقل کسی هست که به نشان دوستی چای را آماده میکند و با آغوش باز به یاد خسرو شکیبایی نغمهی غمانگیز زندگی آدم را میشنود...
صحبت از ممدو بسیار است. اما اینها را نوشتم تا یادم باشد و قدردان بمانم... به نشانش تصویر خورشیدی به این نوشته سنجاق میکنم، چرا که او رفیقیست از جنس آفتاب و خاکِ بیادعای یزد...

عکس:
تصویر را از مسیر زیر پیدا کردهم: www.medicalnewstoday.com
صدا:
ارسالی از مسیر ممدو:
بشنوید مشخصاً صحبتهای دکتر عبدالحسین وهابزاده از دقیقهی ۲۶:
http://www.radiodeev.org/episode18/