من کوتاه دوس دارم
خود کوتاهی ویژگی هایی داره. هر چیز کوتاهی میتونه راحت تر باشه، مثلا راحت تر مرتب میشه، یا راحت تر ویرایش میشه، یا راحت تر جمع میشه.
بستگی داره اون محتوایی که ویژگی کوتاه بودن رو بهش نسبت میدیم، چی باشه! مثلا یک متن باشه، یا موهامون باشه که میخوایم مرتب و یه مدل قشنگ کوتاه بشه، یا مدت زمان یه مهمونی باشه که میخوایم کوتاه باشه. یا مثلا طول مکالمه مون با یه نفر که میخوایم خیلی بلند نباشه، متوسط رو به کوتاه باشه!
در هر حال متریک بودن خوبه، اینکه اندازه ای رو برای هر چیزی قائل باشیم، یا برای برخی چیزها، خوبه، احتمالا مفید باشه.
تا متریک نباشیم، نمیتونیم مقایسه کنیم، نمیتونیم دسته بندی کنیم و اینها به تفکیک پذیر شدن ذهن مون کمک میکنه، خیلی وقت ها تفیک کردن و جدا کردن مسائل از هم حتی جسارت میخواد!!
مرز ها وقتی توانایی تفکیک پذیری مسائل رو داشته باشیم، تقویت میشن. مرز ها مهم هستن، به مرز ها باید احترام بذاریم. پس گاهی به خاطر حفظ مرز ها هم که شده بعضی مسائل رو حداقل برای مدتی باید کوتاه کنیم، حذف کنیم، کنار بذاریم، فراموش کنیم، یا کمرنگ شون کنیم، مثل رقیق کردن چای!
من شاخه به شاخه میپرم؟! البته چنین قصدی ندارم، قصدم بافتن یک رشته و وصل کردن مفاهیم مختلف به هم هست. بنابراین از کوتاهی به اندازه گیری، از اندازه گیری به مقایسه و از مقایسه به تفکیک پذیری میرسیم، شما هم همراه من رسیدید؟!
گاهی یک ماجرایی رو فقط قصد داریم که کوتاه کنیم، اما حواسمون نیست که این مسئله ای که قصد کوتاه کردنش رو داریم، داره قطع میشه برای همیشه و دیگه بلند بشو نیست، به عبارتی رشد نخواهد کرد.
