حداقل ها مهم هستن
حداقل ها گاهی لازم هستن و گاهی مهم. مثلا حداقل مقداری که لازمه تا در مورد یه موضوع یا مسئله مطالعه کنیم تا به یه برداشت کلی یا سطحی و اولیه برسیم.


حداقل ها گاهی کافی هستن و از طرفی گاهی ممکنه مضر باشن. مثلا یه مقدار حداقلی از مشروبات الکلی برای آدمی که هرگز چنین نوشیدنی ای رو تجربه نکرده. بنابراین یک مقدار حداقلی از رفتاری که هرگز تجربه نشده یا چیزی که هرگز چشیده نشده، میتونه مضر باشه، آخه تصور ما اینه که همیشه این حدود ماکزیمم هستن که میتونن مضر باشن. پس تجربه اولی ها، میتونن مضر باشن، حتی اگر حداقلی باشن. هر چیزی که برای بار اول امتحان میشه لزوما حداقل مقدار بودنش ما رو در مورد مضر نبودنش نمیتونه مطمئن کنه.


دوست داشتن هم درجه بندی داره، البته خود دوست داشتن باید اتفاق بیفته بعد به درجه بندیش رسیدگی بشه. دوست داشتن حتی یه ذره اش یه خرده اش هم خوبه. دوست داشتن قشنگه کلا. میشه نوشتش میشه نفس بکشی دوس داشتن رو، میشه به شدت مثل یه عطر خودش رو به مشامت برسونه. دوست داشتن واقعا قشنگه، یه ذره دوس داشتن حتی، قشنگه. از دوست داشتن میشه عکس گرفت، دوست داشتن رو میشه پخت، دوست داشتن کامله، باهاش خیلی کارا میشه انجام داد. با دوس داشتن خیلی از حداقل ها رو میشه به اوج رسوند.
