هر چی دوس دارم مینویسم، اما خب ویرگول دفعه بعدی دوباره میگه: "هر چی دوس داری بنویس"
شاید ویرگول یادش میره که دفعه قبلی چی گفته، ما هم گاهی حرف هایی که به آدما میزنیم رو فراموش میکنیم. شاید هم یادمون میره که چه حرفی رو کجا به چه آدمی گفتیم. مهمه که کجا چه حرفی رو می زنیم. گاهی موقعیتی که یه حرفی گفته میشه مهمه و گاهی آدم های اون موقعیت مهم هستن. و گاهی فقط خود ما مهم هستیم، البته این آخری یه خرده پر ریسکه، اینکه ما فرض کنیم فقط خودمون مهم هستیم در یک موقعیت خاص، فرض پر اهمیت، اما بسیار سختی هست در عمل.
حرف زدن ها و نتیجه گیری ها طعم های مختلفی دارن، اصلا از اونجایی که آشپزی دلخواه و خوشاینده، اون هم وقتی گاه به گاه باشه، پختن غذا و طعم غذا ها یا هر چیزی که ما برای خوردن آماده میکنیم رو میشه به هر مسئله ای نسبت داد، طعم ها و پخت و پز و دستپخت رو میشه به هر مسئله ربطش داد.
گاهی میخوایم شور ارائه کنیم، اما اون چیزی که دریافت دیگران هست، شیرین میشه. گاهی میخوایم دقیقا تلخ ارائه کنیم، اما اون چیزی که دریافت دیگری هست، شیرینه. شاید این ویژگی انتقال ها و گذار هاست. که گاهی در مبدا طعم متفاوتی با طعم شون در مقصد دارن.
میخواستم تصویر نمک بذارم، که ارور تعریف نشده بودن داد ویرگول، چند تا تصویر امتحان کردم و همچنان ارور داشت، فایل رو بستم، دومرتبه باز کردم ارورش رفع شد. گاهی این چنین ارور هایی مثلا در محیط ورد به دلیل ویرایش های متعدد یک متن اتفاق میفته، که ما گاهی وقتی متن رو در جای دیگری کپی میکنیم اون ارور رفع میشه .. .. .. ..(از این شاخه به اون شاخه رفتن در دنیای پر از تلاقی شاید گاهی یا معمولا طبیعی باشه)

گاهی لابلای یه سری چیز ها اصل مطلب گم میشه، مثلا الان لابلای خطوط متن سوال اصلی ابتدای متن گم شد. ما الان در فضا هستیم، فضای مجازی، وقتی درگیر شبکه های اجتماعی نباشیم، شاید حضور مون در فضای مجازی حضوری مفید تر باشه. گفته میشه که در فضای مجازی بعد مکانی و زمانی حضور ما حذف میشه به نوعی، و به تدریج با گذشت زمان فضایی بینابینی از فضای واقعی و فضای مجازی، شروع به شکل گیری خواهد کرد. به احتمال، این فضای سوم در ذهن و تفکر افراد جوامع مختلف، ساختارش متفاوت خواهد بود.
برگردیم به طعم، گاهی عطر و بو بر طعم چیره میشه، اینکه چه عطری از حرف های ما به مشام برسه، شاید از طعمش مهم تر باشه، یا مثلا اینه چه کسی قرار هست، طعم حرف های ما رو بچشه مهمه.

متن ناقص و به هم ریخته بود، اما تکه های نسبتا خوشمزه ای داشت شاید، مثل وقتی که غذا کامل پخته نشده یا مثلا بعضی از مواد اون از جمله سیب زمینی های سرخ شده رو، کِش میریم و به این ترتیب غذا ناقص میشه.
اتفاقا قبلش باید بسیاری موارد و افراد رو در نظر گرفته باشیم و حالا این نتیجه گیری که خود ما مهمتر هستیم، باید یک نتیجه گیری شسته رُفته باشه که دیگه مو لای درزش نمیره و ما دوباره لازم نیست برگردیم به زمان قبل تر و یا نگاهی به یه سری آدما داشته باشیم و اونها رو دومرتبه تحلیل کنیم.