یک طرفه اگر راه باشه، خوبه. و یک طرفه اگر مسیر باشه، بهتره. انگار که راه، مفهومی عمومی و مسیر، مفهومی خاص تر و محدود تر هست. راه های ارتباطی مهم هستن. همیشه تصور غالب ما اینه که ارتباط به سادگی اتفاق میفته و برقرار میشه، چرا که اون رو به شروع نسبت میدیم. در واقع همه چیز رو بر عهده شروع میذاریم، این بعیده که شروع به تنهایی از پس حجم یک ارتباط بر بیاد، چرا که در این صورت همه چیز قاعدتا در همون نقطه شروع باید باقی بمونه، مثل خسته شدن نقطه شروع، نقطه شروع رو خسته نکنیم.
اینکه چی رو به چی نسبت بدیم، مهمه. دنبال یه جور تناسب گشتن، منطقیه. البته تناسب گاهی در دور دست های زمان و مکان اتفاق میفته. یعنی گاهی تناسب در تاخیر ها و گاهی در فاصله ها پیدا و روشنه. مهم واضح بودن تناسب هست، مثل پرتو های خورشید، حاصل از منبعی در دور دست، اما واضح و روشن.
