صبح برف حتی ردپایت را هم پا ک کرده بود و دیگر خبری از تو نبود. درِ
کمد وسایلت را که باز کردم هیچ‌چیزی کم نشده بود. لباسهایت، اودکلنت،
مسواکت هم هچیز و هم هچیز یادگاری مانده بودند؛ برای من، برای دلتنگی‌هایم.
من سالها پشت همان پنجره رو به کوچه منتظرت ماندم و حالا سفیدی برف
روی شقیقه‌هایم نشسته است و سوز و سرمای بهمن، در استخوا ن‌هایم ماندگار
شده است.
