وقتی دختر لاله با موهای فر و طلایی به دنیا آمد، سرهنگ سر میز، موقع ناهار روز جمعه، نگاهی به مدالهایش و به اردشیر و همسرش انداخت و تیکهای پراند که شماها ذاتاً دخترزا هستید. مادر آرام با گوشهی روسری اشکش را پاک کرد و آن روز لاله تما م روز را در آشپزخانه گذراند و تمامی ظرفهای ناهار را تنهایی شست. شوهر لاله هم دیگر پا به منزل ما نگذاشت. من سا لهاست که سالن ناهارخوری را ندیدهام، سالهاست که آرزوی دیدار مجدد لاله و دخترش را دارم و دلم برای بودن کنار قبر مادرم پر میکشد. سالهاست که دیگر از حیاط پر از اطلسیمان خبری نیست. سالهاست که دیگر نه مستأجری اثاث میبرد به آپارتمان و نه تیم فوتبالی شکل میگیرد ودیگر هیچ دختری در هیچ کجای کوچه خالهبازی نمیکند. حاجآقا، همسایهی دیواربهدیوارمان هم فوت کرد و باز هم کسی خبردار نشد و حاجخانم سوار آمبولانس سفید شد و روانهی خانهی سالمندان. هیچکس از خانوادهی رئیسی خبری ندارد که چه وقت اسبابشان را از کوچه بردند و دیگر هیچ خانوادهای جایشاننیامد. حسن خیلی وقت است که برای تحصیل به خارج از کشور رفته است. این را از خواهر کوچکش شنیدم که در را ه مدرسه پُز وسایلی که برادرش برایش فرستاده را، میداد. مادرش هم دیگر به رویم لبخند نمیزند و برای کمک به سوپر مارکت نمیآید؛ و فکر نمیکنم دیگر در سوپری آنها آلاسکای دوقلوی پرتقالی وجود داشته باشد.
من سالهاست که در این بالکن در کنار سرهنگ که او هم اسیر صندلی چرخدار شده است نشستهام؛ و به کوچهی پنج پلاکهی سوت و کور نگاه میکنم و در گ.شم هنوز صدای گریهی حسن و کامران را میشنوم.
بخشی از داستان "بلندیهای بالکن"، از مجموعه داستان " سالهای قحطی کندر" نوشتهی سارا رحمانی و دیگران. انتشارات نسک.
