
داستان امروز یک کارگر ایرانی تاریخ ۱۴۰۵/۰۴/۳۱
با در نظر نگرفتن بدبختی های جنگ
۱. صبحِ یک کارگر
ساعت ۵ صبح، بدون اینکه خواب کافی کرده باشد، از جا بلند میشود. نه برای عبادت، نه برای دیدن طلوع آفتاب؛ برای اینکه به ایستگاه اتوبوس برسد، قبل از اینکه کرایهی سرویسِ ۱۵۰ هزار تومانی، بودجهی ناهارش را بخورد. لیوان چاییاش را که میشود ۳۰ هزار تومان، با چایِ کیسهایِ عوض کرده تا یک ریال بیشتر پسانداز کند.
۲. سر کار: ارزش یک انسانِ ۲۵ میلیون تومانی
کارفرما میگوید: «راستی، امسال حقوقت را ۱۸٪ افزایش دادیم، به ۲۵ میلیون رسید.» این را میگوید در حالی که قیمت اجاره ۴۰٪ بالا رفته، بنزین ۶۰٪، و یک بستهٔ ماکارونیِ ساده ۲۰۰ هزار تومان است. اما لبخند میزنی، چون اگر اعتراض کنی، ۳۰ نفر دیگر پشت در ایستادهاند که همین حقوق را هم قبول کنند. ارزش یک انسانِ ۲۵ میلیون تومانی، یعنی اینکه در طول یک ماه، ۲۳۰ ساعت کار کنی تا بتوانی بعد از ۸۸ ماه یک ماشینِ داخلیِ ۲.۲ میلیاردی را بخری (البته اگر هیچ نخوری و هیچ ننوشی).
۳. خانه، رویایی به قیمت ۳۰ سال کار
در تهران، متوسط قیمت هر متر خانه ۸۰ میلیون تومان است. با حقوقت، میتوانی ماهی یک کاشیِ سرویسِ بهداشتیِ یک خانهٔ ۱۰۰ متری را بخری! دوستت که سال ۹۰ خانه خریده، حالا اگر بفروشد، میتواند ۴ تا شاهین اتومات سوار شود. اما تو نمیتوانی حتی یک کولر آبی برای خانه اجرایت بخری، چون آن هم ۳۰میلیون تومان است.
۴. ناهارِ کارگری: حذفِ گوشت قرمز
برای ناهار، معمولاً نان و پنیر را انتخاب میکنی، چون یک کبابِ معمولی ۵۰۰ هزار تومان است. یعنی ۲٪ از کل حقوقت فقط برای یک وعده غذا! در ترکیه اما کارگری با همین حقوق (۶۵۰ دلار) میتواند هر روز کباب بخورد و باز هم پول موتور ۱۲۵ را میتواند پسانداز کند.
۵. شب؛ وقتی چشمانت را میبندی
با خودت فکر میکنی: «اگر تا ۶۵ سالگی کار کنم (۴۰ سال دیگر)، با حقوق فعلی (بدون تورم) ۱۲ میلیارد تومان جمع میشود. یعنی میتوانم یک خانهٔ ۱۵۰ متری در منطقهٔ ۲۲ تهران بخرم!» اما میدانی که تورم این رقم را به اندازهٔ یک جفت کفش میرساند. به قبر که فکر میکنی، میبینی هزینهاش ۵۰ میلیون است؛ ۲ ماه حقوق کامل. پس حتی مُردن هم در ایران آرزوست.
کاش که اینا همه خواب بودند ، یک صبح از خواب بلند میشدیمو میگفتم خدایا شکر که این ها همه کابوس بود