
در حال خارج شدن از وليعصر به سمت چمران بوديم. نمى دانم چرا حالم خوب نبود. شايد چيزى كه ديدم غم هايم را بى ارزش كرد. پشت چراغ قرمز براى مدّتى كوتاه ايستاده بوديم. ناراحت بودم. آهنگ غمگينى اشك هايم را راه انداخته بود. همان حين از لابهلاى سايه هاى اطراف، جثّه كوچكى را ديدم كه بيرون آمد. از جلوى ماشين ها رد شد. يك دختر بچه بود. يك دختر آن وقت شب، تنها جلوى چراغ هاى آن همه گاو آهنى كه هر آن مىتوانستند بدون هيچ درنگى او را به كف آسفالت بچسبانند.
چه كار مى كرد؟ احتمالا داشت آخرين زورش را براى تمام كردن جنس هايش مىزد. ممكن بود باز هم آن شب كتك بخورد. اصلا اهميتى نداشت كه آن روز چيزى براى خوردن داشته يا نه. اهميتى نداشت كه چقدر خسته بوده. اگر جنس هايش را نمىفروخت، با بدنى كبود و شكمى خالى مىخوابيد.
آن لحظه از خودم پرسيدم:« بدتر از اين هم هست؟!». امّا چيزى كه من را متعجّب كرد، اين بود كه او داشت مىخنديد. لبخند زده بود و به من نگاه مىكرد. نمىدانم چه مدّت به يكديگر همانطور خيره بوديم كه متوجّه سبز شدن چراغ نشدم و ماشينمان راه افتاد و دختر در ميان هياهو و غبار گله گاو ها كه قدری آرام و قرار در آنها ديده نمىشد، ناپديد شد.
آن لحظه فهميدم براى چه چيز مسخره و بى ارزشى غصّه مىخوردم. بعد از آن ديگر فقط سعى مىكنم به مشكلاتم بخندم. فقط بخندم. فهميدم هرچقدر هم همه چيز بد باشد، بايد به جاى گريه بهشان خنديد. جز اين، شاید کار دیگری نتوان کرد؛ امّا مىتوان كوچه را با لبخند پوشاند و در پيادهرو مثل ديوانه ها رقصيد. باز هم صداى ساز و آواز از پنجره خانه ها را مىتوان شنيد و همبازى بچههاى خيابان شد. خيابانى كه هيچوقت زندگى را به درون خود راه نداده.
شايد باز بتوان خنديد.
بتوان خيابان را خنداند.
#لبخندخيابان
-ساد