در مسير جاده بوديم. آن روز هوا خوب و دل انگيز بود، لذت بخش.
باد ها شديد مى وزيدند و به زور زياد خود می‌باليدند؛ امّا در مسير، آسمان پر بود از يك چيز، ابر.
آسمان را ابر گرفته بود؛ نه اينكه هوا ابرى باشد، نه. نور افتاب ديده مى شد. ابر ها بجاى سقف مانند يك ديوار عظيم در آسمان بودند. دور تا دور فقط ديوارى از ابر بود. تنها يك قسمت ورودى داشت. يك ورودىِ بزرگ كه رنگ آبى آسمان از بين سفيدى ابرها جلب توجه می‌كرد. مانند دروازه‌ى ورود به يك سرزمين ديگر بود. از آن داخل می‌توانستم همه چيز را ببينم. ابر هاى عظيم تو در تو و لايه‌لايه؛ تكه‌هاى کوچک و بزرگ ابرها مانند سنگ و قلوه سنگ‌هايى بودند كه كوه ابرى را مى‌‌ساختند.
حتما آنسو سرزمينى بود. امّا نمی‌دانم چه سرزمينى. شايد فقط مى‌شد در آسمان و حين پرواز آنجا را ديد. يك سرزمين بزرگ پشت اين ديوار ابرى. سرزمينى كه دور از دنياى بى‌روح و رنگ با انسان نماهاى نقاب دار است.
آرى، اين همان سرزمينيست كه از كينه و ظلم و حسد بيزار است. آرى، چنين سرزمينى نمی‌تواند در خاك و زمين آلوده به انسان شكل بگيرد. سرزمينى كه فقط می‌تواند در خواب يك كودك وجود داشته باشد. شايد اين سرزمين ابر، همان فردوس باشد.
"همان فردوس جاويد"
#بدنبال‌رويا‌در‌واقعيت
-ساد
