از آنجا مى گويم كه قطره هاى باران و مِه
آن جاده را نشانم دادند.
اگر به پدرم مى گفتم به ماشين هاى جادّه كه در رفت و آمد بودند، نگاه كند، مى گفت:«اينها فقط قطره هاى آب هستند كه مثل هاله دور ماشين ها در آمده اند.»
امّا من مى دانستم. ما در جادّه اشباح بوديم.
از سمت چپ نور زرد ماشين ها كه بر مى گشتند، ديده مى شد.
هاله هاى محو و شبح مانندى در اطراف ماشين ها پديدار بود. درست مثل ارواح.
جادّه هم همينطور بود.
در اين طرف هم نور قرمز پشت ماشين ها را مى ديدم.
انگار اين مسير تا بى نهايت ادامه داشت. همه ى ارواح در يك جادّه ى ابدى رانندگى مى كردند. بدون داشتن هدف يا مقصدى. مثل اينكه كسى بعد از مرگشان به آنها گفته بود فقط به جلو حركت كنند، بدون هيچ توقفى.
درون ماشين تنها يك شبح وجود داشت كه آن هم راننده بود.
مرا ياد مسافركش هاى خارج از شهر مى انداختند كه در سرماى برف و باران، داخل ماشين هاى قراضه و قديمى دو دستى بالاى فرمان ماشين را مى گرفتند و خود را نزديك شيشه مى كردند تا شايد بتوانند در آن باد و بوران چند متر جلويشان را ببيند.
متوجه شدم كه چقدر حالت چهره اشباح شبيه به مال راننده ها ست.
تصوير محوى داشتند، مثل يك شبح. انسان ها همان ارواح بودند.
نگاهشان عادى بود. هيچ چيزى را نمى شد از صورتشان تشخيص داد.
حالت لبهايشان طورى بود كه انگار مى خواستند لبخند بزنند؛ امّا لبخندى نمى ديدم.
اثرى از عصبانيت، اضـطراب يا حتى ترس در چهره شان ديده نمى شد. يك صورت بلاتكليف.
گويا حتى غم هم مدت ها پيش صورتشان را ترك كرده بود.
بلاتكليف بودند. زمان برايشان معنا و مفهومى نداشت. انگار خودشان نمى دانستند كه آن چيزها توهّم بوده و يا واقعاً وجود داشته.
آنها گمشدگانى در يك خواب نامتناهى و نامعلوم بودند.
گمشده در جايى كه نه سياه بود نه سفيد.
چه جاى آشنايى. به گمانم برزخ بود.
"همان برزخ خاكسترى"
#بدنبال‌رویا‌در‌واقعیت
-ساد
