مگر

همین که رجعت بی حاصل به عالم ورق‌پاره‌های دو سال رفته را ترک کردم، مرحبا کشید و شادی کنید که دست آخر این تن را خسته‌تر و رنجورتر از هروقت‌ رها کردم مگر روحش جایی هزار هزار دورتر در قبرستانی گم‌نام و مه‌آلود، زیرتر از سراشیب‌ها آرام گیرد

روزی