زنگ زدم، پیغام هم گذاشتم؛ اما انگار پیغامهایت را نمیخوانی. همان بهتر که گوش نکنی، صدایم گرفته بود و شاید بغض داشتم. برفِ چند روز پیش هنوز در خیابانها باقی مانده و رفتوآمد را سخت کرده است. نمیدانم فرصت کردی به شهر نگاهی بیندازی یا نه. همهچیز سیاه و سفید است، خیابانها و ساختمانها کامل سفیدپوش شدهاند، مردمان تمامی پالتوهای بلندِ مشکی با چترهای تیرهرنگ دارند که مبادا لباسهایشان رنگ سفیدی بگیرد. راستی هنوز صندوق پستت را چک میکنی؟ چند ورق کاغذ هم به نشانی خانهات ارسال کردم، میدانم که عاشق نامه بودی. بوی جوهر خشک شده روی کاغذِ کاهی را خودم هم دوست دارم. رنگ جوهرم هم سبز انتخاب کردهام، همان رنگ مورد علاقهات. دور بودم از تو. اما خودم را رساندم به خانهات، تمام مسیر را پیاده آمدم و چتر همراهم نبود. من هم، همرنگ خیابان شدم، برف سنگینی روی تمام لباسم نشسته بود و موهایم به رنگ سفید درآمده بود. در ۵ قدمی خانهات همسایهات مرا دید و گفت: (او امروز نخواهد آمد.) گفتم منتظر میایستم. گفت:( فردا هم؛ فردا هم نخواهد آمد.) گفتم منتظر میایستم.
ساد