سه تا پرتقال کال و سبز رو جمع کرده بود توی دستش.
یکی از پرتقالها به نسبت بزرگ بود و دوتای دیگه کوچیکتر. اون دوتا کوچیکا توی دست چپش بود و با دست راستش پرتقال بزرگتر رو داشت بو میکرد. آستینِ کاپشن آبی نفتی یا سرمهایش، تا بند دوم انگشتاش اومده بود. کلن هم البته کاپشن گشادش بود، شایدم اصن واسه خودش نبود چون به نسبت زیپ بزرگ و زمختی داشت، و همچنین جیبهای اوریب و عریضی داشت که به نظرم دستش توش گم میشد. هوا سرد بود و باد شدیدی میومد، من کاپشنم رو کامل بسته بودم و صورتم رو توی یقهم مچاله کرده بودم که از سوز سرما در امان بمونه، ولی اون کاملن برعکس، حتی به نظرم پیرهنِ به نسبت نازکی هم زیر کاپشن گشادش پوشیده بود، کفشای بزرگی داشت که گِلی شده بود و تا ۳ سانت بالای پاچه شلوارِ لیِ پررنگش هم گِلی بود. همینجور که داشت رد میشد، نفس عمیقی کشید و تماام بوی پرتقال رو انگار با خودش برد. مثل خمیازه که میگن تا یکی میکشه همه شروع میکنن به خمیازه کشیدن، یهجوری نفس کشید منم بیاختیار نفس عمیقی کشیدم .. ثانیه دومی که داشتم هوا رو میکشیدم تو، عطر پرتقالش رو بوییدم .. آخ عجب بویی .. چه طراوتی .. میبینی وقتی پوست پرتقال رو میبری یه ذرات ریزی تو هوا پخش میشه .. بعد دستت رو نگاه میکنی میبینی رنگِ پرتقال رو گرفته به خودش حالا سبز یا نارنجی .. بعد دیگه دستت هم خوشبو میشه. کلن مرکبات بهنظرم خیلی جذابن، یه ادکلن هم داشتم با تم مرکبات و بوی غالب لیموی زرد؛ هر وقت حالم بد میشد میرفتم اینو بو میکردم؛ حیفم میومد مصرفش کنم بهنظرم مثل یهچیزی بود که نباید تموم میشد یعنی قدرتش توی کامل بودنش بود، توی حسی بود که بعد از هربار برداشتنش سنگینیش رو لمس کنی. خیلی گشتم عینش رو پیدا کنم، اون مدل رو همه جا میزد ناموجود، بهجاش بوی یه گل یا گیاه بنفش رو داشتند؛ ولی من عطر لیمو و پرتقال رو دوست داشتم. میخواستم بش بگم ببخشید خیلی پرتقالِ کالِ سبز رنگتون خوشبوعه، شما هم از بوی مرکبات خوشتون میاد مخصوصن با بوی غالب لیموی زرد؟ چشماش رو بسته بود و همینجور داشت بو میکشید. از سوال پرسیدن منصرف شدم و غرق در آرامش و تناسب میان چشمهای بسته و دهانش شدم. وقتی رد شد زیپ کاپشنم رو کمی باز کردم ... نمیدونم .. شاید هنوز ذرات ریز پوستِ پرتقالش توی هوا معلق بود.
ساد
