ویرگول
ورودثبت نام
سارا
سارا
سارا
سارا
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

ابتلاء و ما ادراک طوری‌ش

وقتی داری میسوزی وسط ابتلاءت... وقتی دست و پا میزنی و جیغ که کمک بشی و هی و هی جلو میری و خبری از کمک شدنه نیست و نمیبینی یا اگر میبینی کمک ها در حد صرفا آغوش هایی که توشون تب و لرز کنی و گریه و جیییغ و نه بیشتر ابدا؛ فقط یه معنی میده!!

ابتلائات قراره و باید ماهیچه های وجودی مونو تقویت کنن و توی این مسیر هیچ کس نمیتونه کمکمون باشه...

شاید اتفاقایی مثل مشهد رفتن اون مولتی ویتامینه باشه به خاطر انیس النفوس بودن عجیب امام رضا ولیییی این تویی که باید توی حافظه ی وجودی و ماهیچه ای و عضلانی روحت ثبت و ضبط کنی پاس کردن و سنگینیه این ابتلاء رو.

و هیچ کس نیست... هیچ کس هیچ کس.

چون با این حافظه‌ی ماهیچه ایِ وجودی، کارها داری توی برزخ و منازل بعد از مرگ یحتمل.

اینهمه نوشتم که بگم... مهربون تر از انیس النفوس مگه داریم؟ من امام رضا رو به این لقب میشناسم اصلا... ولی تلخه که با وجود مهربونیای "من زارنی علی بعد داری و... " باااازم باید تنها بریم این مسیرو...

۰
۰
سارا
سارا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید