نمی‌تونم بگم رفتی. رفتن که بدون خداحافظی نمی‌شه، می‌شه؟! حداقل تو، که خوب بلد بودی ادعای عاشق بودن بکنی، باید می‌دونستی که قبل رفتن، آدم خداحافظی می‌کنه. حتی اگه می‌گفتی دیگه نمی‌خوای، من خودم می‌رفتم. فقط کافی بود بگی...نه اینکه اینطوری ولم کنی و بری...
قلب احمقم هنوز زمزمه می‌کنه که شاید برگردی. شاید یادت بیاد قول‌هایی که دادی و برگردی سر همون قول‌ها. ما قرارمون رفتن نبود... اما انگار توی این داستان، اونی که بیشتر ادعای عاشقی کرد، فقط بازیگر بهتری بود. الان حتی نمی‌تونم مطمئن باشم تمام اون حرف‌ها واقعی بودن یا نه. دقیقه‌ها به اندازه ساعت‌ها می‌گذرن، روزها اندازه‌ی سال‌ها. و من، لحظه به لحظه بهت فکر می‌کنم، که شاید بفهمم... واقعا منو دوست داشتی؟!
آدما خیلی می‌تونن بی‌رحم باشن، عزیزم. مگه نه!؟ می‌تونن یه نفر رو پشت سرشون جا بزارن و برن، طوری که انگار اصلا نبودن. ولی اشکالی نداره... من و قلبم از اولش می‌دونستیم تو قرار نیست بمونی. شبیه آدمایی که می‌مونن نبودی.
می پرسی مگه چطوری بودی؟ هیچی... فقط همیشه چمدون‌به‌دست ، دم در منتظر بودی.من نمی‌دیدم.من چمدونات رو نمی‌دیدم... بجاش درو قفل می‌کردم مبادا صبح که بیدار می‌شم، نباشی. یه شب یادم رفت درو ببندم؛ رفتی...!
نمی‌دونم شاید عاشق نبودی. شاید کس دیگه‌ای تو قهوه‌ی چشمات گم بود. کسی که شبیه من نبود... کسی که موهاش به رنگ شبه. که قشنگ‌تره. که فرق داره حتما... کسی که بتونی براش بجنگی. که "دوست دارم" هات براش واقعی باشه. یا شاید هم خسته‌تر از این حرف ها بودی که بخوای بمونی...
عزیزترینم...
اگه تصمیم رفتنت همیشگی شد، اگه دیگه هیچ وقت راهمون تو کوچه‌های این شهر به هم نرسید، اگه چشم‌هامون دیگه هم دیگه رو لمس نکرد، اگه دیگه صدات مرهم دل خستم نشد، اگه نشد وقت رفتن از آغوشت بوسه‌ای به چشمات بزنم... و به قول خودت "قسمت نشد"... یک روز اگه کسی روبه‌روت نشست و تونستی دوستش داشته باشی، آرزو می‌کنم اون هم، همون‌قدر دوستت داشته باشه که من...
ولی نمی‌بخشمت. حداقل نه الان.
برای تمام اشک‌هایی که بخاطرت ریختم، برای دلی که بهت سپرده بودم و قرار بود مراقبش باشی.
من آدم دل‌دادن نبودم. من آدم دوست‌داشتن نبودم. من بلد نبودم دل ببندم...
ولی توام کم نذاشتی... گفتی "نمی‌رم". گفتی "تو باشی ،من هستم" . چی شد یهو؟
من که هنوز اینجام.. من که هنوز...
ولی گاهی به من فکر کن. ما هیچ وقت نشد که "ما" بشیم... داستانمون کوتاه موند. خاطره‌هامون کم موند... ولی دردش زیاد شد.
اما تو... تو فقط گاهی به من فکر کن . بدون که همه ستاره‌ها می‌چرخن و می‌سوزن... آخرش خاموش می‌شن.گاهی اوقات کارها روبه‌راه نمی‌شن و بعضی عشق‌ها نصفه می‌مونن و گاهی، داستان بعضی شوالیه‌ها بدون جنگیدن تموم می‌شه...امیدوارم برای کسی که قراره بیاد توی قلبت، اون شوالیه‌ای بشی که جنگیدن بلده.. نه دل شکستن.
ولی عزیزترینم..
شاید اگه یک‌روزی برگردی و صدام کنی، یادم بره اشک‌هایی که ریختم ، آغوشم رو برات باز کنم و دوباره پناهت بشم...
اما اگه نیومدی، من باهات خداحافظی می‌کنم... و برای آخرین بار، می‌نویسم:
دوستت دارم.
