
روزهای سختی رو دارم تجربه میکنم. اینو نمینویسم که دلت برام بسوزه یا سعی کنی با جملههای قشنگ منو به وجد بیاری. این روزها، روزهای دلتنگی و بیحوصلگی و خستگیه. روزهایِ تا پایِ ناامیدی رفتن و برگشتن... تا پایِ امید رفتن و برگشتن... روزهای میانه بودن.
خستگی شبای این روزها رو، هیچ چی قرار نیست از تنم بشوره. آره، میدونم. این روزها میگذرن و خستگیها تموم میشه؛ اما رد پای تک تک لحظههای این روزها، روی تن و روحم میمونه. این انگشتای یخ زده، این آغوش کپک زده، این اشکهایی که انگار تمومی نداره. باورت میشه این روزها راحت میزنم زیر گریه؟ تو خیابون، تو مترو، تو اتوبوس، بین جمعیت! بین غریبهها! غریبهها!
انگاری رفتم ته دنیا، اون گوشه سمت چپ وایسادم، بعد از اینجا زل زدم به خودم میگم: «چقدر قیافهاش آشناست. یه جایی دیدمش. اما کجا؟»
کجا میشه رفت جز کوچه پس کوچههای خیال که از شانسم این روزها همش بن بست از آب درمیاد. ته کوچه، گوشهٔ بن بست، ناودون یه خونهٔ قدیمیه که آب بارون رو صاف میاره میریزه وسط بن بست. اینجا جوب نداره. آب بارون رو زمین ولو میشه، گاهی دریاچه میشه. از همونا که نمیذاشتی جفت پا توش بپرم. بپرم؟
یه جوری گیج و منگم که انگار بنگ زدم. به حرف خودم میخندم. من نمیدونم آدمی که بنگ زده چه حالی داره. پس جمله رو تصحیح میکنم. یه جوری گیج و منگم انگار هزار ساله نخوابیدم. انگار تمام اجدادم رو من تر و خشک کردم، از آب و گل درآوردم، سر و سامون دادم، آخرشم خوابوندم توی گور. انگار زمزمهٔ هزار سالهٔ اوناست که از گوشه کنار خونه به گوش میرسه.
+ به کجا نگاه میکنی؟
- به تو.
+ پس چرا نگاهم نمیکنی؟
چشمات سُر میخوره میاد... نه متوقف میشه. وسط راه. قبل رسیدن به من.
انگار رفتم ته دنیا، اون گوشه سمت چپ وایسادم، بعدم از اینجا زل زدم به خودم. این همه چیز مهم تو دنیا هست، اون وقت من دارم حرص پیراهن چروکم رو میخورم که نمیتونه تو باد قشنگ برقصه. آخه کی دیده لباس چروک اعتماد به نفس داشته باشه؟
نشستم گوشهٔ سمت چپ دنیا، کنار آب. فکر کنم جویباره شایدم چشمه. از اینجا نمیشه تشخیص داد. میدونم. میدونم. فرق چشمه و جویبار زیاده اما تشخیصش از این فاصله سخته. بیا. بیا وایسا کنارم نگاه کن. میبینی، معلوم نیست.
- بشتابید ولی آهسته!
میخندی. انقدر خندهات قشنگه که میخوام تا ابد ادامه داشته باشه. داره، اما تو عکس. تو یه قاب بیجون که تنها نشانهٔ زنده بودنش تویی. حیف این دنیا نیست که تو رو نداشته باشه؟ چشماتو میبندی. منو یادت میره. پشت پلکات وایمیستم. یخ میزنم. آخه اینجا همیشه هوا توفانیه. چه فرقی میکنه وقتی تو پشت پلکت نباشی؟ اگه بری، این دنیا دیگه چیزی برای از دست دادن نداره. مردد موندم بین زمین و آسمون. بین تو و تو. بین... میانه. کلمهٔ درستش میانه است. ازش بدم میاد. از میانه وایسادن، از دونستن و ندونستن، از گفتن و نگفتن.
دلم میخواد بیام بغلت دراز بکشم ولی میترسم. اگه تنم بوی تنت رو بگیره... تنم رو بو میکنم. همینجوری هم بوی تنت رو میده. دیگه حموم نمیرم. اگه برم حموم، عطر تنت میپره. نه! تو جونم رخنه کرده. یه جوری تو وجودم حست میکنم که گاهی نمیفهمم تو منی یا من تو!
وایسادم اونجا، ته دنیا، گوشهٔ سمت چپ، از اینجا هم زل زدم به خودم، حیرون موندم. اون منم؟ درد میپیچه توی تنم. چه فرقی میکنه تو درد بکشی یا من؟ تجسم درد تو، تن منه! نشستم ته دنیا، اون گوشهٔ سمت چپ. اونجا خبری از تو نیست. خبری از هیچ کی نیست. اونجا فقط منم و من. یه خسته، یه از پاافتاده، یه آدم میانه که نشسته ته دنیا، اون گوشهٔ سمت چپ...
شنبه ۹۸/۱۱/۲۶، ۲۱:۴۴