ویرانه

ثبت هر واژه‌ای بر کاغذ، حقیر شده. کلمات معنایشان را از دست داده‌اند. قلم دیگر مقدس نیست. سکوت دیگر سنگر نیست. در و دیوار نزارِ این آشیانه، دارد خراب می‌شود. ویرانه... چیزی بر جای نمانده.
نه! این شکواییه نیست. شکایت از روزگار نیست. بیانیه نیست. همه‌ی این‌ها کار آدم‌های بزرگ است. آدم‌های بزرگ، دنیایشان هم بزرگ است. آنها می‌توانند دست به تغییر دنیا بزنند. آدم‌ها کوچکی چون من، نه زورش را دارند نه دانشش را. آنها فقط دنیای کوچک خودشان را می‌فهمند. می‌دانند باید این دنیای کوچک را، این نگاه محدود را، این قدم‌های کوچک را، اصلاح کرد.
از درد می‌نویسم اما نه درد تو! درد من. تنهایی من. مرگ من. این دیوارهایِ تا عرش بالا رفته، این سیمان سرد... من اسیر دنیای بی‌رنگی شده‌ام که تمام امیدها را به باد داده.
سر می‌چرخانم و دنیایم را از نظر می‌گذرانم. باید دوباره بسازمش. یک جور دیگر. طوری که اگر کسی اسلحه دست گرفت و شلیک کرد، فرو نریزد. اگر کسی فریاد زد، کر نشود. اگر کسی مُرد... کسی مُرد؟
آجر روی آجر می‌گذارم، ملات می‌زنم، دستانم اما زخمی است. دانشم اندک است. اشتباه نمی‌کنم، راه درست همین است. اما، آن بیرون، آن آدم‌های بزرگ، من و دنیایم را نشانه رفته‌اند. تحقیرم می‌کنند. تهدیدم می‌کنند. می‌سازم و خراب می‌کنند. می‌نویسم و پاک می‌کنند. این خون تاریخ است که پاشیده روی کاغذ پاره‌هایم. من فقط نویسنده‌ام. نویسنده‌ای که قلمش را به دنبال سوگندی دروغین شکسته... این پژواک سکوت است که کرتان کرده. نه! صدای من نیست. من صدایی ندارم. من... تمام امیدها را ناامید کردم. من تمام چراغ‌ها را خاموش کردم. من، تنها من، تمام هستی را آلوده کردم.
بگذار در دنیای کوچک و تاریکم ریاضت بکشم. بگذار دنیای خودم را بسازم. اینجا دنبال من نگرد. اینجا صدایم نکن. انقدر برایم بیانیه صادر نکن. گوش‌هایم را بسته‌ام. زبانم را بریده‌ام و قلمم را شکسته‌ام.
من، لابه‌لای این دروازه‌ها جان داده‌ام. پیکرم را به خاک بسپار، نوشته‌هایم را بسوزان، اما دنیایم را ویران نکن. اینجا پناهگاه رانده‌شدگان است. پناهگاه بینوایان...
بگذار دنیایم را بسازم...

جمعه چهار مهر نود و نه. ۲۱:۴۲