فقدان

رسوایی؟ نمی‌دانم. اسمش را گذاشته بود تطهیر. می‌گفت آدم قبل از مرگ باید به همه چیز اعتراف کند. می‌گفت آدم نباید همه‌ی نگفته‌ها را با خودش به گور ببرد.

به دنیای بعد از مرگ ایمان داشت، فقط چون امیدوار بود آنجا ملاقاتش کند. به تناسخ هم گوشه‌ی چشمی داشت اما دلش با آن نبود. می‌گفت اگر هر کدام یک طرف دنیا بیفتیم چه. بدتر از آن، اگر در دو کشور باشیم که با هم در جنگند... اگر روی هم اسلحه بکشیم؟

ترجیح می‌داد سرنوشت ساده‌ای داشته باشد. عاشق شوند، ازدواج کنند، بچه دار شوند، پیر شوند و بمیرند. البته خودش زودتر. بعد دوباره می‌گفت، نه. آن وقت او درد می‌کشد. پس با هم بمیرند. دست در دست. مثل قصه‌ها...

لیوان چایش را با بغض سر می‌کشید. همیشه یک فنجان قهوه روی میز سرد می‌شد. حقیقت اما تلخ‌تر از این حرف‌ها بود. «او» هرگز عاشقش نشد. حتی به او فکر هم نمی‌کرد. روز مرگش، سر خاکش نرفت. در سوگواری شرکت نکرد و حتی پیام تسلیت هم نفرستاد. من، سر گورش، فقط یک آرزو کردم... برای تمام شدن این چرخه. برای پایان این انتظار... آرزو کردم تناسخ وجود داشته باشد. در زندگی بعدی در میدان نبرد روبه‌رو شوند. به هم شلیک کنند. یک بار برای همیشه، با هم بمیرند تا شاید... شاید این مرگ همزمان، پایانی باشد بر تمام از دست دادن‌ها...

به یاد هر که فقدان را تجربه کرده؛ ناخواسته

جمعه ۹۸/۶/۲۹؛ ۲۰:۳۱