اورژانس بیمارستان جای عجیبی است. آدم‌هایی تنها یا با یک همراه. آدم‌هایی با گذشته‌ای نامعلوم. تو هم برای آنها آدمی هستی بدون گذشته. آدمی که معلوم نیست کیست، از کجا آمده و بعد از این به کجا خواهد رفت.
روی هر تخت یک قصه است. یک قصه‌ی دور و دراز. با کلی فراز و نشیب. نگاهشان می‌کنی و می‌پرسی، این آدم‌ها در این دنیا، لحظه‌ای که تو مشغول زندگی هستی، چه می‌کنند؟ قبول اینکه این دنیا، این همه آدم دارد با این همه زندگی و قصه، سخت است. البته این چیزی است که همیشه می‌شود به آن فکر کرد، اما اینجا، در لحظه‌ای که زمان نمی‌گذرد و هر ساعت، هزار ساعت به طول می‌انجامد، این شکل فلسفه بافی‌ها خیلی هم عجیب به نظر نمی‌رسد. به زنی پیر خیره می‌شوی که زل زده به گوشه‌ای نامعلوم و سرش را به کناری تکیه داده؛ یا پیرمردی که ساعت‌هاست خوابیده و معلوم نیست از اثر داروهاست یا خستگی یا فقط برای گذر زمان. جوانی کم سن که اخم کرده و به تمام اطرافش با نفرتی غریب نگاه می‌کند. انگار هربار می‌پرسد اینجا کجاست و او آنجا چه می‌کند؟ شاید هم می‌گوید حقش نیست که اینجا باشد. شاید حق فلانی باشد یا بهمانی... زن میانسالی که تازه شوهرش را از دست داده، با داغی که هنوز برایش قابل قبول نیست، با حالی که گویی در خواب است و منتظر است هر آن از این خواب لعنتی بپرد و کابوسِ نبودِ عزیزش تمام شود.
همراهانی که یا دارند چرت می‌زنند یا سرشان توی گوشی‌هاست یا با تخت کناری در حال گفتگو. با آدم‌هایی که نمی‌شناسی از چه می‌توانی حرف بزنی؟ با آدم‌هایی که منتظرند و نمی‌دانند قرار است چه اتفاقی بیفتد. نمی‌دانند قرار است بعد از اینجا بروند خانه یا بخش یا... یک جور بلاتکلیفی که همه را کلافه کرده. کسی حوصله ندارد. همانقدر از سکوت بیزارند که از هم صحبتی با اطرافیان.
اینجا شبیه هیچ جا نیست. پا را که داخل بیمارستان می‌گذاری، گویی وارد دنیای دیگری می‌شوی. انگار بین اینجا و دنیای آن بیرون مرزی نامرئی کشیده شده... انگار اینجا در بُعد دیگری از زمان و مکان به سر می‌بری. نه از هیاهو و آن همه عجله خبری هست نه از آرامش و خیال راحت. ظاهراً استراحت می‌کنند اما در دل‌هایشان انبوه نگرانی و در سرهایشان هزاران سئوال بی‌جواب است.
در کتاب «نیچه گریست» نوشته اگر درست و کامل زندگی نکنی، نمی‌توانی به موقع بمیری. اینجا، مصداق این حرف است. آدم‌هایی که نگاه‌هایشان خالی است. هیچ چیز پشت آن مردمک‌ها نیست. به هیچ چیز فکر نمی‌کنند. گویی از درون گودالی پوچ بیرون آمده‌اند. یک جورهایی شبیه خلاء. بله، چیزی که در نگاهشان است، همین خلاء است. خلائی که با هیچ چیز پر نمی‌شود؛ خوانده نمی‌شود؛ درک نمی‌شود... نمی‌شود؛ مگر اینکه جای آنها باشی، روی آن تخت. با آن ملافه‌های زشت با آرم بیمارستان. با پرستارهایی که تند تند می‌آیند و می‌روند و خودشان را به تو معرفی می‌کنند و سعی می‌کنند لبخند بزنند که به تو روحیه بدهند.
البته اینها تصورات توست. کنار تخت نشستن با روی آن نشستن خیلی متفاوت است. نمی‌شود از آتش نوشت بدون اینکه به دل آن زد. اما فهمیدن آن خلاء، نیازی به دانش یا زیست مشابه ندارد. خلاء را می‌توان به راحتی در چشم‌ها خواند. در لب‌های دوخته شده. در نگاه‌های خیره به سقف یا زمین یا دیوار... اینجا کجاست؟ این دیوارهای سفید، این زمین سفید، این بوی بد مواد شوینده که توی ذوق می‌زند و حالت را دگرگون می‌کند... این دنیای عجیب که پشت این دیوارها به زندگی اش ادامه می‌دهد... اینکه تو اینجا باشی یا نه چه فرقی به حالش می‌کند. اینکه بمیری یا با پاهای خودت از اینجا بیرون بروی... آیا واقعاً بال زدن پروانه‌ای در یک نقطه‌ی زمین، باعث طوفانی در نقطه‌ی دیگر می‌شود؟ آیا اینکه تو اینجا نفس بکشی یا نفست همین لحظه متوقف شود، فرقی به حال دنیا می‌کند؟ آیا خدا، با این همه مخلوق رنگارنگ، با این همه چیزهای عجیب، فرصت نگاه کردن به تو را دارد؟ آیا خدا اینجا ایستاده، منتظر و امیدوار که به خودت قول بدهی از این در که بیرون می‌روی کمتر کار کنی، کمتر حرص بخوری، کمتر دروغ بگویی، کمتر دشمنی کنی، بیشتر عشق بورزی، بیشتر غرق شادی شوی، بیشتر شاد کنی، بیشتر خودت را دوست داشته باشی و بیشتر به خودت احترام بگذاری؟ آیا خدا دست به سینه ایستاده و براندازت می‌کند و امیدوار است سرعقل بیایی؟ آیا خدا میداند تو چقدر احمقی؟ انقدر احمق که حتی بعد از بیرون رفتن از اینجا باز به شدت کار می‌کنی، به شدت دشمنی می‌کنی، برای دیگران آرزوی مرگ می‌کنی و از همه چیز و همه کس بیزار می‌مانی؟ آیا خدا عمداً تو را اینجا کشانده که مجبورت کند دوباره به همه چیز فکر کنی؟ مجبور شوی از خودت بپرسی حق با کیست؟ واقعیت چیست؟ حقیقت کجاست؟ آدم ها که هستند؟ مهم تر از همه خودت که هستی؟
همینطور برای خودت آسمان ریسمان می‌بافی، بی‌فایده. این شب قرار نیست صبح شود. تاریکی مطلق، سکوت ممتد که با صدای نفس‌های آرام یا ملتهب شکسته می‌شود، این فضای نامأنوس که نمی‌دانی تا کی قرار است تحملش کنی...
اینجا پر از علامت سئوال است. خیلی‌هایش مربوط به قبلی‌هاست. آدم‌هایی که قبل از تو آمده‌اند و تمام علامت سئوال‌هایشان را اینجا جا گذاشته‌اند. آنها را برمی‌داری و نگاهشان می‌کنی. چقدر شبیه سئوال‌های تو هستند. آیا همه‌ی آدم‌ها خود تو هستند که مدام دارند اینجا را زندگی می‌کنند؟ آیا همه‌ی آنها تو هستند در زمان‌ها، جنس‌ها و سرنوشت‌های مختلف؟ چقدر این علامت سئوال‌ها شبیه‌اند. چقدر همه یکی هستند. چقدر همه چیز تکراری است... آیا وقتی از اینجا بروی، علامت سئوال‌هایت را جا می‌گذاری؟ آیا علامت سئوال‌های تو هم قرار است بریزند اینجا، زیر تخت، بین ملافه‌ها؟ جنسشان چیست که نه با مواد شوینده پاک می‌شوند نه با تماس با تنی دیگر... چرا به جای نابودی تکثیر می‌شوند؟ چرا بی پاسخ مانده‌اند؟ چه کسی، چه وقت و چگونه قرار است جواب آنها را پیدا کند؟ وقتی جوابشان را پیدا کرد، می‌گردد دنبال صاحبش تا به او پاسخش را بدهد. یعنی این همه سئوال، یک جواب هم ندارد؟ نکند خدا دنیا را همینطوری آفریده؟ پر از سئوال‌های بی جواب... پر از ابهام، پر از شک، پر از چرا...
آدم‌های اینجا شبیه هم‌اند. ترسناک‌تر اینکه، شبیه تو هستند. این تو هستی که تکثیر شده‌ای روی این تخت‌ها، پشت آن میزها، در حالی که سِرُم به دست داری یا داری سرم وصل می‌کنی. تو داری تکرار می‌شوی... بین این تخت‌ها، زیر این ملافه‌ها، پشت این درهای ورود ممنوع...
اینجا پر از تو است و تو از همه‌ی اینجا خالی... اینجا پر از توهای خالی است... پر از همه‌ی نبودن‌های تو... چقدر اینجا ترسناک است. چقدر تو ترسناکی. چقدر همه چیز نامرئی است... چقدر اینجا خالی است.
جمعه 15 شهریور 98 - 00:07
