درباره‌ی insideout

..

"برای کسانی که فیلم را دیده اند"

یک: دریافت‌های شخصی

.

#درون_بیرون از احساسات ما سخن می‌گوید. از قدرت #شادی وقتی بر شخصیت ما چیره شود و زمام امور را دست بگیرد. از جایگاه #غم وقتی نبودش شادی را سردرگم می‌کند و حضورش گره‌های عمیقی را می‌گشاید‌. از وقتی می‌گوید که غم و شادیِ جدایی‌ناپذیر گم‌وگور می‌شوند و چطور #ترس ، #نفرت و #عصبانیت با هم درگیر می‌شوند و فرد دچار تناقض در بروز احساسات می‌شود. درونِ بیرون به ما می‌گوید #ابراز غم و ناراحتی انقدرها هم بد نیست. بلکه لازم است. چرا که باعث می‌شود شادی زودتر برگردد و حال بقیه را خوب کند! غم لازم است چراکه غم‌وشادی با هم معنا می‌یابند.

از نقش #حافظه_بلند_مدت می‌گوید که چطور فرد با مرور خاطرات امیدش به زندگی بیشتر می‌شود یا حتی از فرط ناامیدی خودش را از زندگی ساقط می‌کند! باز هم این‌ وسط غم می‌تواند فرد را به امید برساند. -مصداق ضرب‌المثل "در ناامیدی بسی امید است."- همین غم همیشه سرکوب شده و مورد تمسخر خاص و عام! غمی که ابراز شود. درک شود. فهمیده شود. واگر ابراز نشود می‌شود سرمنشاء تمام گره‌های شخصیت و شاکله‌ی آدمی. همانی که اسمش را #عقده می‌گذاریم‌. ریشه‌ی بیشتر انزجار‌ها و عصبیت‌های‌ کودکان نه بلکه در بزرگ‌ترها غم و غصه‌های ریزریز فروخورده و هضم نشده است. غم‌های سرکوب شده. ابراز نشده. درک نشده. غصه‌ای که ابتدا خود فرد به آن بی‌توجه است و بعد دیگران.

این فیلم را همه ببینند؛ هرکسی در هر نقشی. من که خیلی دوستش داشتم؛ در جایگاه دختر، مادر، همسر. در نقش همکار و یک شهروند در جامعه‌. چقدر از صحنه‌ها را از ته دل قهقهه زدم. و چقدر از صحنه‌ها را اشک شدم و باریدم. به خاطر قدرت "تداعی معانی".

فیلمی که درونِ یک بیرون را به تصویر می‌کشد و همزمان تمام احساسات بیننده را درگیر می‌کند.

حس غالب بر یک مادر غم است. که با فکروخیال، گریه، یادآوری خاطراتی بی‌بازگشت، عذاب وجدان، تشویش و... ابراز می‌شود. حس غالب بر یک پدر رعایت انصاف و عدالت است که با داد زدن و حکم دادن؛ با عصبانی شدن ابراز می‌شود. اما حس غالب بر یک کودک شادی‌ است.

این فیلم حس غم، شادی و انزجار(نه گفتن، نفرت) را از بدو تولد مونث نشان داده و حس ترس، اضطراب(دفع خطر) و رعایت انصاف و عدالت(ابراز عصبیت و خشم) را مذکر. اما وقتی فرد بزرگ می‌شود و والد می‌شود احساساتش همگی از یک‌ جنسند. با این تفاوت که یکی بر شخصیت چیره می‌شود. مثلا زن می‌شود خدای غم و غصه و مرد خدای عدالت و حکم صادر کردن.

احساسات پنجگانه در کودک اگرچه باهم صمیمی و دوست هستند اما چالش و درگیری بینشان زیاد است و مدام درحال بحثند تا بالاخره یکی تصمیم‌گیری کند. درعین‌حال همگی پذیرفته‌اند که شادی رئیس است و بسیار قدرتمند. خودشان دوست دارند او مجوز ابراز صادر کند.

اما همین پنج‌تا در یک والد شبیه پنج‌داور با "پذیرش" یک حس غالب کنار هم‌ نشسته‌اند و با "مذاکره" کاملا مسالمت‌آمیز و آرام صحبت می‌کنند. تصمیم می‌گیرند و تحلیل می‌کنند.

احساس شادی دایره بسیار بزرگی دارد که عشق، دوست‌داشتن، محبت و هرآنچه بار مثبت دارد زیر مجموعه آن‌ به حساب می‌آید. مثل احساس شجاعت، توانگری، امید‌ و...

این یک موهبت است که کودک غمگین با گریه و اشک‌ریختن احساسش را "ابراز" می‌کند. و اگر درجا شنیده شود، سرکوب نشود و برچسب نخورد بهترین اتفاق ممکن رخ داده است. او فقط کمی هم‌دردی و حوصله نیاز دارد برای شنیده شدن. و تمام! بدترین کار ساکت کردن و بی‌توجهی به اوست.

این کودک سرکوب شده در بزرگسالی چه عاقبتی دارد؟ ما از کودکی ساکت شدن‌، پنهان کردن غم و بی‌توجهی به آن را یاد می‌گیریم. ضعیف شمرده می‌شویم‌ اگر کسی اشکمان را ببیند.